เรื่องเล่าเยือนเย็น – เยือนเย็น วิสาหกิจเพื่อสังคม https://yuenyen-se.com Advance Cancer Counseling Home Palliative Care Service Thu, 30 Apr 2026 07:59:30 +0000 th hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.4 https://yuenyen-se.com/wp-content/uploads/2023/04/cropped-cropped-yuenyen_logo_curve-32x32.png เรื่องเล่าเยือนเย็น – เยือนเย็น วิสาหกิจเพื่อสังคม https://yuenyen-se.com 32 32 EP.3 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/30/10267/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=ep-3-%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a3%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%2594%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%2597%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%2582%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2587-%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%259e%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2594 Thu, 30 Apr 2026 07:53:27 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10267 Read more "EP.3 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข"

]]>

การเดินทางของ “คุณพัด” - พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 3 : ใช้ชีวิตเต็มที่…แม้ร่างกายมีข้อจำกัด

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 3 : ใช้ชีวิตเต็มที่…แม้ร่างกายมีข้อจำกัด
“ถ้าเหลือเวลาอีกไม่มาก
คุณอยากใช้มันยังไง”
คำถามนี้
ไม่มีใครตอบแทนกันได้
แต่คุณพัด…เลือกตอบด้วยการ “ใช้ชีวิตต่อ”
หลังจากวันที่ใจเขา “เบาลง”
ในตอนที่แล้ว
จากอยู่ในโรงพยาบาล
กว่าสามสัปดาห์
ร่างกายไม่ได้ดีขึ้น
แต่ก็ไม่แย่ลงไปกว่านั้น
ความเจ็บปวดถูกควบคุมได้
ชีวิตเริ่มนิ่ง
แต่คำถามใหม่เกิดขึ้น
“จะใช้ชีวิตที่เหลือ…ที่ไหนดี”
คอนโดเดิม
ไม่เหมาะกับชีวิตที่ต้องมีคนดูแลตลอดเวลาอีกต่อไป
เพื่อน ๆ กัลยาณมิตร
ช่วยกันหาทางเลือกให้
ทั้งบ้าน
ทั้งศูนย์ดูแล
คุณพัดยังคงเป็นคนเดิม
คิดละเอียด
เลือกอย่างตั้งใจ
จนในที่สุด
ก็เลือก “บ้านเช่าหลังหนึ่ง”
แม้มันยังไม่เสร็จ
และต้องรออีกระยะ
เป็นบ้านที่กำลังรีโนเวท
เพื่อย้ายเข้าในเดือนหน้า
แต่เหมือนเขาได้เลือก
“ปลายทางของชีวิต” ไว้แล้ว
ระหว่างที่รอ…
มีใครบางคนถามขึ้นมาว่า
“ก่อนจะไป…เราอยากทำอะไรอีกไหม”
คำตอบของคุณพัด
ไม่ใช่เรื่องการรักษา
แต่คือ
“อยากออกไปข้างนอก”
คุณปิ๋วและเพื่อน ๆ กัลยาณมิตรที่รู้จักกันมากว่า 30 ปี
ตัดสินใจทันที
“งั้น…เราไปกัน”
เราเองก็พูดเพียงสั้น ๆ ว่า
“ไปเลย”
เพราะบางครั้ง
การดูแลที่ดีที่สุด
ไม่ใช่การกันความเสี่ยงทั้งหมดออกไป
แต่คือการ “ทำให้ชีวิตยังเป็นชีวิต”
ให้ความมั่นใจว่าจะเป็นเรื่องที่ดีต่อ
จิตวิญญาณของคุณพัดที่เป็นนักเดินทาง
และคุณพัดก็ไม่กลัวตายอยู่แล้ว
มีมินิคอนเสิร์ตเล็ก ๆ เกิดขึ้นในห้องผู้ป่วย 🎵
เสียงกีตาร์
เสียงเพลง
เสียงหัวเราะ
แทนที่เสียงเครื่องมือแพทย์
วันนั้น
ไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล
มีแค่ “ช่วงเวลาที่มีความหมาย”
คุณพัดยิ้ม
แล้วพูดเบา ๆ ว่า
“เสาร์หน้า…มาเล่นกันอีกนะ”
ไม่มีใครตอบว่า
จะมีเสาร์หน้าจริงไหม
แต่ทุกคน “เลือกอยู่กับวันนี้”
ไม่นานหลังจากนั้น
คุณพัดได้ออกเดินทางอีกครั้ง
ไปที่สวนสามพราน
สถานที่ที่เขาเคยมีส่วนร่วมวางแผนไว้
เมื่อหลายสิบปีก่อน
การเดินทางครั้งนี้
ไม่ใช่แค่การไปเที่ยว
แต่มันคือการ “กลับไปเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง”
เพื่อน ๆ มารวมตัวกัน
มีการจัดพิธีสงฆ์ เพื่อเป็นสิริมงคล
และชื่นชมผลงานที่เคยทำไว้
มีรอยยิ้ม
มีบทสนทนา
มีความทรงจำที่ถูกเล่าซ้ำ
คุณพัดได้เห็นว่า
สิ่งที่เขาเคยทำไว้
ยังคง “เติบโต” อยู่บนโลกใบนี้
และบางที…
นั่นอาจเพียงพอแล้ว
สองวันหลังจากนั้น
ร่างกายเริ่มเปลี่ยนไป
คุณพัดเริ่มเบลอ คุยไม่รู้เรื่อง
เขาหลับมากขึ้น
พูดน้อยลง
กินได้น้อยลง
อันเป็นอาการของตับวาย
เนื่องจากมะเร็งรบกวน
การทำงานของตับ
ร่างกายกำลังค่อย ๆ บอกว่า
“ถึงเวลาแล้ว”
เราแจ้งเพื่อนและครอบครัว
ให้มาพบกัน
ไม่มีความวุ่นวาย
ไม่มีการยื้อ
มีเพียง “การอยู่ด้วยกัน”
สองวันต่อมา
คุณพัดหลับ
และไม่ตื่นขึ้นมาอีก
เขาจากไปอย่างสงบ
ที่โรงพยายาลรวมใจรักษ์
ท่ามกลางผู้คนที่รักเขา
เหมือนการเดินทาง
ที่ถึงปลายทางอย่างนุ่มนวล
โดยไม่ต้องเร่ง
และไม่ต้องกลัว

💙 เพราะในท้ายที่สุด
ชีวิตที่ดี
อาจไม่ใช่ชีวิตที่ยาวที่สุด
แต่คือชีวิตที่เราได้เลือกเอง
และได้ใช้มัน
“อย่างเต็มที่” จริง ๆ

💬 แล้วคุณล่ะ…
ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่า
เวลาของคุณ “มีจำกัด”
คุณอยากใช้มันไปกับอะไรที่สุด?
ลองเล่าให้เราฟังได้นะครับ

#เยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลประคับประคอง
#palliativecare
#AdvanceCarePlan
#ตายดีที่บ้าน
#ตายดีที่ปรารถนา
#dyinginplace
#dyinginpeace
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย
#ชีวิตและความตาย

]]> EP.2 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/30/10255/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a3%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%2594%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%2597%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%2582%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2587-%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%259e%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2594-2 Thu, 30 Apr 2026 07:42:31 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10255 Read more "EP.2 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข"

]]>

การเดินทางของ “คุณพัด” - พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 2 : “ปลดล็อกความทุกข์ใจ”

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 2 : “ปลดล็อกความทุกข์ใจ”
หลังจากวันที่คุณพัดต้องเข้ามาอยู่ในโรงพยาบาล
ชีวิตที่เคย “เดินทางไปทำงานทั่วประเทศ”
ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยคำว่า “อยู่บนเตียง”
มะเร็งได้กระจายไปทั่วร่างกาย
ทั้งกระเพาะปัสสาวะ ปอด ตับ กระดูก
และเริ่มกดทับไขสันหลัง
แม้จะฉายรังสีครบแล้ว
จึงเข้าแอดมิดที่โรงพยาบาลรวมใจรักษ์
ทำ CT scan สมอง ยังไม่พบว่ากระจายไปสมอง
แต่ร่างกายก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
มือที่เคยอ่อนแรง
ค่อย ๆ กลับมาใช้งานได้จากการทำกายภาพ
แต่ขา…ยังไม่ยอมกลับมา
คุณพัดเริ่มต้องพึ่งพาคนอื่นมากขึ้น
ในเรื่องที่ครั้งหนึ่งเคยทำได้เองทุกอย่าง
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่เคยเปลี่ยน
“ผมยังอยากทำงาน”
ห้องผู้ป่วย
จึงกลายเป็น “ออฟฟิศ”
มีการประชุม
มีการวางแผน
มีการตัดสินใจ
เหมือนชีวิตยังเดินต่อ
แม้ร่างกายจะหยุดไปแล้วบางส่วน
เพราะสำหรับคุณพัด
งานไม่ใช่แค่สิ่งที่ทำ
แต่มันคือ “ตัวตน”
เราไม่ได้ห้ามให้เขาหยุดทำงาน
เราเพียงช่วยให้เขา “เตรียมตัว”
เตรียมส่งต่องาน
เตรียมปิดสิ่งที่ค้างคา
เตรียม exit plan ของชีวิต
พร้อมกับบอกความจริงที่สำคัญที่สุด
เมื่อถึงเวลา
เขาจะ “ไม่ทรมาน”
ร่างกายจะค่อย ๆ เบาลง
หลับมากขึ้น
ตื่นน้อยลง
และจากไปอย่างสงบ
คุณพัดเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า
“แบบนี้…ก็ดี”
เหมือนมีบางอย่างในใจ
ค่อย ๆ คลายลง
แต่ถึงจะดูเข้มแข็งแค่ไหน
เรากลับสัมผัสได้เสมอว่า
ยังมีบางเรื่อง
ที่คุณพัด “ยังวางไม่ลง”
ไม่ใช่เรื่องโรค
แต่เป็น “เรื่องในใจ”
เป็นเรื่องของครอบครัว
ของพี่น้อง
ที่ห่างหายกันไปนาน
ระหว่างการเยี่ยมในวันหนึ่ง
เราไม่ได้คุยเรื่องยา
แต่เราถามว่า
“คุณพัด…รับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้ยังไงบ้าง”
บทสนทนาค่อย ๆ พาไปไกลกว่าที่คิด
ไปถึงเรื่องชีวิต
ความหมาย
และความตาย
คุณพัดเล่าว่า
มีคำถามบางอย่างเกี่ยวกับธรรมะ
ที่ยังค้างอยู่ในใจ
ไม่ใช่พิธีกรรม
แต่เป็นคำถามเชิงลึกของชีวิต
…เราเลยถามกลับไปว่า
“อยากคุยกับพระไหม”
และนั่น
คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่สำคัญมาก
เราได้นิมนต์
พระมหาทวี ธมฺมทินฺโน
มาสนทนาเป็นการส่วนตัวที่โรงพยาบาล
ท่านไม่ใช่พระที่เน้นพิธีกรรม
แต่เป็นพระที่ “ทำงานกับความทุกข์ของมนุษย์” โดยตรง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ท่านศึกษาและพัฒนาตัวเองอย่างต่อเนื่อง
ทั้งในด้านพุทธปรัชญา
และศาสตร์การเยียวยาจิตใจ
ท่านเป็นพระคิลานธรรม (เยียวยาใจด้วยธรรมะ)
ที่ทำงานดูแลผู้ป่วยระยะท้าย
และผ่านการอบรมเรื่องการเผชิญความตายอย่างสงบ
รวมถึงกระบวนการเรียนรู้ด้านภาวะผู้นำและการเข้าใจชีวิต
มีความสามารถให้การฟัง และให้คำปรึกษา สามารถนิมนต์ได้ทุกเวลา
แต่สิ่งที่ทำให้การสนทนาครั้งนี้ “แตกต่าง”
ไม่ใช่แค่ความรู้ของท่าน
คือ “การฟัง”
การฟังที่ไม่รีบตอบ
ไม่รีบสอน
และไม่ตัดสิน
รวมถึงประสบการณ์ตรง
จากการดูแลญาติของตัวเองในช่วงท้ายชีวิต
และการนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยมานับครั้งไม่ถ้วน
ทำให้ทุกคำถามของคุณพัด
ไม่ใช่แค่ “ถูกตอบ”
แต่ “ถูกรับฟังอย่างแท้จริง”
บทสนทนาที่เกิดขึ้นในวันนั้น
ยาวนานกว่า 2 ชั่วโมง…
ไม่มีเครื่องมือแพทย์
ไม่มียา
ไม่มีการรักษา
มีเพียง “การฟังอย่างลึกซึ้ง”
และคำถามที่ไม่เคยถูกถามมาก่อนในชีวิต
ระหว่างการพูดคุย
คุณพัดเริ่มเงียบลง
ก่อนที่น้ำตาจะค่อย ๆ ไหลออกมา
ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย
แต่เป็นน้ำตาของการ “ได้เข้าใจตัวเอง”
ได้มองเห็นความสัมพันธ์กับพี่น้อง
ในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ได้คลายคำถามที่ค้างอยู่ในใจมานาน
เหมือนสิ่งที่เคยหนัก
ถูกวางลงทีละชิ้น
หลังจากวันนั้น
คุณพัดดู “เบาขึ้น”
ไม่ใช่เพราะโรคดีขึ้น
แต่เพราะ “ใจเบาลง”
เขายังอยากทำงานเหมือนเดิม
ยังอยากใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
แต่ในขณะเดียวกัน
ก็เริ่มยอมรับความจริงอีกด้านหนึ่ง
ว่า…
“ความตายไม่ใช่สิ่งที่ต้องหนี”
และไม่จำเป็นต้องยื้อไว้
คำถามต่อไปจึงไม่ใช่
จะรักษาอย่างไร
แต่คือ
ในวันที่ร่างกายมีข้อจำกัดมากขึ้นเรื่อย ๆ
เราจะยังใช้ชีวิตให้ ‘เต็มที่’ ได้อย่างไร
✨ ติดตามตอนต่อไป : “ใช้ชีวิตเต็มที่ แม้มีข้อจำกัดทางกาย”
]]> EP.1 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/30/10249/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a3%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%2594%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%2597%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%2582%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2587-%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%259e%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2594 Thu, 30 Apr 2026 07:24:06 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10249 Read more "EP.1 การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข"

]]>

การเดินทางของ “คุณพัด” - พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 1 : “ไม่รักษา…จะได้ทำงานต่อ”

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น

การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 1 : “ไม่รักษา…จะได้ทำงานต่อ”
มีบางคนที่ใช้ชีวิตเหมือนทุกวันคือภารกิจสำคัญ
และสำหรับ “คุณพัด” งานไม่ใช่แค่อาชีพ
แต่มันคือความหมายของการมีชีวิตอยู่
ในวัย 65 ปี คุณพัดยังคงเป็นคนที่แข็งแรง
เดินทางไปทั่วประเทศในฐานะที่ปรึกษาด้านสื่อและ strategic planning
ช่วยองค์กรการกุศลหลายแห่งขับเคลื่อนงานเพื่อสังคม
จนวันหนึ่ง…
มีเลือดปนออกมากับปัสสาวะ
ผลตรวจพบว่าเป็น มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
หลังการผ่าตัด ช่วงเวลาหนึ่งโรคสงบลง
เหมือนชีวิตกำลังจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
แต่เพียง 5 เดือนต่อมา
มะเร็งได้กระจายไปที่ปอด
คุณพัดเลือก “ไม่ทำเคมีบำบัด”
ไม่ใช่เพราะไม่อยากอยู่ต่อ
แต่เพราะอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่
กับสิ่งที่มีความหมายที่สุดสำหรับตัวเอง
“ขอได้ทำงานต่อ”
สองปีหลังจากนั้น
ความเจ็บปวดเริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง
เลือดในปัสสาวะกลับมา
พร้อมอาการปวดสะโพกร้าวลงขา
จากคนที่เคยเดินทางไปทั่วประเทศ
เริ่มเดินได้ยากขึ้นทีละน้อย
คุณพัดมาปรึกษาเยือนเย็นในฐานะ second opinion
พร้อมคำถามสำคัญที่ไม่ใช่แค่เรื่องการรักษา
แต่คือ
จะใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างไร ให้ยังเป็นตัวเองที่สุด
คุณพัดใช้ชีวิตคนเดียว
ไม่มีภาระครอบครัว
มีพี่น้อง 4 คนแต่ไม่ค่อยติดต่อกัน
คุณพ่อเสียไปตั้งแต่ปี 41 ส่วนคุณแม่เสีย
ไปเมื่อปีก่อน
คุณพัดรักการเดินทาง มักเดินทางไปทำงาน
เป็นที่ปรึกษาทั่วประเทศไทย
รักศิลปะ รักงานฝีมือ
และชอบเข้าวัดปฏิบัติธรรมที่วัดปทุมฯ เป็นประจำ
เมื่อถามถึงความกลัวตาย
คำตอบที่เราได้ยินคือ
“ไม่กลัวตาย
แค่ไม่อยากเจ็บปวดทรมาน”
นี่คือประโยคที่สะเทือนใจมาก
เพราะหลายครั้ง สิ่งที่ผู้ป่วยกลัว
ไม่ใช่ความตาย
แต่คือการสูญเสียคุณภาพชีวิตก่อนถึงวันนั้น
แม้แพทย์จะเสนอทางเลือกของยามุ่งเป้า
ซึ่งอาจช่วยชะลอโรคได้
แต่มีค่าใช้จ่ายสูงมาก
เราไม่ได้บอกว่าควรเลือกอะไร
เราเพียงช่วยให้คุณพัดเห็นว่า
ไม่ว่าตัดสินใจแบบไหน
เขายังมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง
และที่สำคัญ
เยือนเย็นจะช่วยให้เขา
“อยู่กับโรคอย่างสงบและไม่เจ็บปวด”
ท้ายที่สุด คุณพัดตัดสินใจลองรักษา 3 เดือน
พร้อมปรับยาเพื่อควบคุมความปวด
จนยังสามารถทำงานต่อได้
แต่ผลตรวจครั้งถัดมา
มะเร็งกลับลุกลามไปมากกว่าเดิม
ถึงกระดูกและไขสันหลัง จึงแนะนำให้คุณพัด
รีบปรึกษาแผนกรังสีรักษาด่วนก่อนจะกดไขสันหลัง
ซึ่งจะทำให้ขาอ่อนแรงเดินลำบาก เริ่มดูแลตนเองยาก
ชีวิตเริ่มเปลี่ยนจากการ “เดินทางไปทำงาน”
กลายเป็น “ต้องมีคนช่วยดูแลใกล้ชิด”
และแล้ววันหนึ่ง
คุณพัดเริ่มสับสนเฉียบฉลัน มือขวาใช้งานไม่ได้
เขาต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลรวมใจรักษ์ทันที
เพื่อหาสาเหตุอาการทางสมอง บำบัดอาการปวด
และทำกายภาพบำบัด
แต่สิ่งที่หนักที่สุดในเวลานั้น
อาจไม่ใช่อาการทางกาย
หากเป็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ
ซึ่งยังไม่เคยถูกพูดถึง
และมันกำลังรอการปลดล็อก…
 
✨ ติดตามตอนต่อไป :เรื่องของคุณพัดตอน “ปลดล็อกความทุกข์ใจ”
บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เราไปต่อไม่ได้
ไม่ใช่โรค
แต่อาจเป็นเรื่องค้างคาในหัวใจ
 
]]> คุณพ่อบุญยเกียรติ – “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด” https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/21/10240/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%259e%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%259a%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%258d%25e0%25b8%25a2%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25b5%25e0%25b8%25a2%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%2595%25e0%25b8%25b4-%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a3 Tue, 21 Apr 2026 06:30:36 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10240 Read more "คุณพ่อบุญยเกียรติ – “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด”"

]]>

คุณพ่อบุญยเกียรติ - “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด”

เรื่องเล่าเยือนเย็น
คุณพ่อบุญยเกียรติ – “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด”
เพราะบางครั้ง… ความรัก ไม่ได้แปลว่า “ต้องยื้อไว้ให้นานที่สุด”
แต่คือการอยู่ข้าง ๆ และเคารพทุกการตัดสินใจของเขา 🤍
หลายครอบครัวมักตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“ถ้าไม่รักษาต่อ เท่ากับเรารักเขาไม่พอหรือเปล่า”
“ถ้าไม่ยื้อชีวิต เราจะรู้สึกผิดไหม”
แต่จากประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยระยะท้าย
เราได้เรียนรู้ว่า
การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก
ตรงกันข้าม
มันคือความรักในรูปแบบที่ลึกที่สุด
เพราะเราเลือกให้
ความสุขสบายกายและใจของผู้ป่วย เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ❤️
เมื่อยังมีทางรักษา
เมื่อร่างกายยังตอบสนองต่อยา
เราก็สู้ไปด้วยกันอย่างเต็มที่
แต่เมื่อถึงวันที่โรคเดินทางมาสุดทาง
และทั้งร่างกายกับจิตใจของผู้ป่วยเริ่มบอกว่า
“พอแล้ว”
สิ่งที่ครอบครัวทำได้
ไม่ใช่การปล่อยมือ
แต่คือการ บีบมือเขาให้แน่นกว่าเดิม
อยู่กับเขาในทุกลมหายใจ
รับฟังทุกความรู้สึก
และเคารพในสิ่งที่เขาเลือก 🤍
อีกสิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
ผู้ดูแลไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
การดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
เต็มไปด้วยสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด
ทั้งอาการข้างเคียงจากยา
การติดเชื้อ
ภูมิคุ้มกันต่ำ
หายใจลำบาก ช็อก เกร็ง
หรือแม้แต่หมดสติ
หลายครั้งสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเร็วมาก
เร็วจนผู้ดูแลตั้งรับไม่ทัน
การมีทีมแพทย์ พยาบาล และผู้เชี่ยวชาญ
คอยให้คำปรึกษาเรื่องอาการ
โภชนาการ
สภาพจิตใจ
รวมถึงการเตรียมพร้อมในสถานการณ์ฉุกเฉิน
จึงไม่ใช่แค่ช่วยผู้ป่วย
แต่ช่วย “ประคองหัวใจของผู้ดูแล” ไปพร้อมกัน ❤️
ที่ เยือนเย็น
เราเชื่อว่าการดูแลแบบประคับประคอง
ไม่ใช่การรอวันสุดท้าย
แต่คือการทำให้ทุกวันที่เหลืออยู่
มีคุณภาพที่สุด
ทีมแพทย์และพยาบาลจะเข้าไปรับฟัง
พูดคุย
แนะนำแนวทางการดูแล
และเตรียมพร้อมให้ครอบครัวรับมือกับทุกสถานการณ์
แม้เพียงการมีกลุ่มไลน์พูดคุยกันระหว่างเรา
ทำให้ครอบครัวสามารถสอบถามทีมเยือนเย็นได้ตลอดเวลา
ก็ช่วยให้ผ่านช่วงเวลายากที่สุดไปได้อย่างมั่นใจขึ้น
แม้ครอบครัวของเราจะได้พบทีมเยือนเย็น
ในช่วง 3 เดือนสุดท้ายของป๋า
แต่ช่วงเวลานั้น
กลับเป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่าที่สุด
ทั้งคำปรึกษา
อุปกรณ์ที่จำเป็น
เวชภัณฑ์สำหรับบรรเทาอาการ
และการดูแลที่เข้าใจทั้งผู้ป่วยและครอบครัว
ช่วยให้ช่วงเวลาที่ยากลำบาก
ผ่านไปได้อย่างสงบที่สุด
จนถึงวันและเวลาที่ป๋าเลือก
จะออกเดินทางไกล
ป๋าได้ยกมือไหว้
และกล่าวขอบคุณ
น.พ. ปกรณ์ ทองวิไล
ก่อนหลับตา
และจากไปอย่างสงบ
ในแบบที่ป๋าต้องการทุกประการ 🤍
เพราะบางครั้ง
การดูแลที่ดีที่สุด
ไม่ใช่การยื้อชีวิตให้นานที่สุด
แต่คือการทำให้ทุกลมหายใจที่เหลืออยู่
เต็มไปด้วยศักดิ์ศรี ความรัก และความสงบ
❤️ ความสุขสบายกายและใจของผู้ป่วย คือสิ่งสำคัญสูงสุด
]]> คุณพ่อ บัณฑิต ชุณหสวัสดิกุล กับความรักที่ต้องเลือก https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/21/10235/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%259e%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25ad-%25e0%25b8%259a%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%2591%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%2595-%25e0%25b8%258a%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%25ab%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%25a7%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%2594%25e0%25b8%25b4 Tue, 21 Apr 2026 06:25:56 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10235 Read more "คุณพ่อ บัณฑิต ชุณหสวัสดิกุล กับความรักที่ต้องเลือก"

]]>

คุณพ่อ บัณฑิต ชุณหสวัสดิกุล กับความรักที่ต้องเลือก

เรื่องเล่าเยือนเย็น
คุณพ่อ บัณฑิต ชุณหสวัสดิกุล กับความรักที่ต้องเลือก
คุณพ่อบัณฑิตตั้งเป้าไว้ชัดเจนว่าจะมีอายุถึงร้อยปี
ไม่ใช่แค่พูดเล่น แต่เป็นเป้าหมายที่ท่านตั้งใจจริง เพราะท่านเคยเป็นแพทย์ เข้าใจร่างกาย เข้าใจโรค และทราบว่าถ้าดูแลตัวเองดีพอ ร่างกายก็จะตอบแทนด้วยการอยู่แข็งแรงไปนานแสนนาน กระนั้น อายุขัยของมนุษย์ ย่อมมีขีดจำกัด
ท่านทราบว่าเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากตั้งแต่อายุ 89 ปี ในช่วงใกล้เคียงกับที่คุณแม่เริ่มไม่สบาย ตอนนั้นท่านแทบไม่มีอาการอะไรเลย เพียงแต่ค่ามะเร็งที่ไต่สูงขึ้นทำให้ท่านไม่สบายใจ จึงต้องตระเวนปรึกษาแพทย์และเพื่อนร่วมวิชาชีพ เพื่อหาแนวทางรักษา หลังจากผ่าตัดต่อมลูกหมากแล้ว ค่ามะเร็งกลับยังคงไต่สูงขึ้นอย่างน่าตกใจ
จนเมื่ออาการหนักขึ้น ท่านเริ่มหายใจหอบเพราะน้ำท่วมปอด และเจ็บกระดูกสันหลังมากขึ้นจากการกระจายของมะเร็ง ท่านจึงถูกส่งตัวเข้าแอดมิทที่โรงพยาบาลรัฐ — ที่เดียวกันกับที่คุณพ่อเคยทำงานมาทั้งชีวิต ท่านเดินทางมาที่นี่ในฐานะหมอทุกวัน แต่วันนี้มาในฐานะผู้ป่วย หลังจากนั้นจึงย้ายมาโรงพยาบาลเอกชน ที่นั่นเอง แพทย์ได้แจ้งกับครอบครัวอย่างตรงไปตรงมาว่า การรักษาที่ทำได้มีไม่มากแล้ว ทำได้แต่ประคองไปเรื่อยๆ
ตอนนั้น คุณพ่อยังรับรู้ได้ แต่เริ่มสื่อสารไม่ได้แล้ว
คุณบิ๊กลูกสาวได้ถามท่านว่า ถ้าเป็นแบบนี้ อยากคุยกับทีมเยือนเย็นที่เคยดูแลคุณแม่ไหม — แต่คุณพ่อยังส่ายหัว ยังไม่เอา อยากจะยื้อเอาไว้ก่อน
แต่กระนั้น การนอนโรงพยาบาลนานๆ ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย — แผลกดทับที่ทำให้เจ็บปวด หัตถการที่ทรมาน ลูกๆ มองเห็นแผลในปากจากการดูดเสมหะ แล้วรู้ได้เลยว่าแผลแบบนั้นมันคงต้องเจ็บ
แต่ที่ยากกว่าสำหรับลูกๆ คือ คุณพ่อยังคงรู้ตัวอยู่
“จับมือท่าน แล้วท่านบีบแรง สติยังดีอยู่ แต่ร่างกายไปต่อไม่ได้แล้ว”
พี่น้องนั่งคุยกันอยู่เนิ่นนาน เพราะการตัดสินใจนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้โดยง่าย ไม่ใช่ว่าไม่รัก ไม่ใช่ว่าเลิกสู้ แต่เพราะเมื่อเรารักคนคนหนึ่ง เราจึงเห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้น มันไม่ใช่การได้ใช้ชีวิตที่คุณพ่ออยากมี
สุดท้ายพี่น้องจึงตัดสินใจร่วมกันที่จะไม่ยื้อชีวิตอีกแล้ว และพาคุณพ่อกลับบ้าน
คุณบิ๊กติดต่อทีมเยือนเย็น ให้ทีมงานเข้ามาช่วยดูแลและ setup การกลับไปอยู่ที่บ้านของคุณพ่อ โดยมีทีมเยือนเย็นดูแลใกล้ชิด และมีมอร์ฟีนเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางร่างกาย
ในคืนนั้นเอง คุณพ่อบัณฑิตจากไปอย่างสงบที่บ้าน ท่ามกลางครอบครัว
คุณบิ๊กบอกว่ายังไม่แน่ใจสนิทใจทั้งหมด เพราะมันเป็นเรื่องที่ยากแสนยาก ไม่มีแม้คำตอบที่ถูกต้องชัดเจน แต่สิ่งที่พี่น้องทุกคนคอยย้ำเตือนกันคือ — เราไม่ได้ทำอะไรเพิ่มแล้ว เราแค่หยุด แล้วพาท่านกลับบ้าน
บางครั้ง ความรักไม่ได้แสดงออกด้วยการฮึดสู้ต่อไป แต่ด้วยการรู้ว่า เมื่อไหร่ที่เราควรจะปล่อย ให้คนที่เรารักสุดหัวใจ ได้พักสักที
ทีมเยือนเย็นเข้าใจดีว่าการตัดสินใจเช่นนี้ไม่มีวันง่าย และเราไม่ได้มาช่วยตัดสินใจแทนครอบครัว แต่มาเป็นที่พึ่ง มาให้ข้อมูล มาดูแลให้วาระสุดท้ายเป็นไปอย่างสงบและมีศักดิ์ศรี ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจแบบใด
บทความโดย: ธัญจิรา วิมลอนุพงษ์
]]> คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ …ไม่อยาก https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/21/10228/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%2597%25e0%25b8%25b5%25e0%25b9%2588%25e0%25b9%2584%25e0%25b8%25a1%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25a2%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%2588%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%259a%25e0%25b9%2589%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2599 Tue, 21 Apr 2026 06:20:34 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10228 Read more "คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ …ไม่อยาก"

]]>

คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ ...ไม่อยาก

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
“คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ …ไม่อยาก”
ช่วงแรกที่เราได้รู้จัก “คุณช้าง” @Tawsaporn Nuchchanong
สิ่งที่ครอบครัวบอกเราคือ
เขา “ไม่ยอมออกจากบ้าน”
จากคนที่เคยทำงานราชการ
เดินทางต่างจังหวัดบ่อย
หลังเกษียณยังชอบเที่ยวต่างประเทศ
และเข้าครัวทำอาหาร ทำก๋วยเตี๋ยวเองเสมอ
แต่ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา
ทุกอย่างค่อย ๆ หายไป
เขาเริ่มไม่ทำในสิ่งที่เคยรัก
ไม่อยากออกไปไหน
พูดคุยน้อยลง
และบ่นเพียงสั้น ๆ ว่า
“เหนื่อย… อึดอัด…” แต่ไม่ยอมไปหาหมอ
กลางวันจะหลับสั้นๆ แล้วสะดุ้งตื่น
กินได้ ถ่ายได้และกลางคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ
ครอบครัวพยายามหาคำตอบ
พาไปพบจิตแพทย์
ลองยา
ลองรักษา
คำตอบที่ได้คือ
“อาจเป็นภาวะซึมเศร้า”
แต่… อาการไม่ดีขึ้นเลย
หมอจิตแพทย์จึงส่งไปปรึกษาหมอด้านสมอง
ที่ รพ.จุฬาลงกรณ์ หลังจากนั้นก็ไม่ยอมไป
ตรวจที่โรงพยาบาลอีกเลย
จนวันหนึ่ง
ครอบครัวตัดสินใจติดต่อ “เยือนเย็น”
เพราะเขา “ไม่ยอมไปโรงพยาบาลอีกแล้ว”
เราเริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ
แค่ขอเข้าไป “คุย”
ทางทีมเยือนเย็นได้ช่วยตรวจเลือดให้ที่บ้าน
เพื่อเช็คภาวะสมองเสื่อมหรือโรคอัลไซเมอร์
ตามที่คุณหมอสมองจาก รพ. จุฬาฯ แนะนำ
ซึ่งผลเลือดจากโรงพยาบาล ออกมาไม่น่าจะเป็นโรคนั้น
วันนั้น…
คุณช้างนั่งคุยกับเราได้ดี
ความจำชัดเจน
ไม่มีอาการสับสน
แต่มีบางอย่างที่ “ร่างกายกำลังบอกเราอยู่”
เสียงหัวใจเต้นน้อย
ที่ไม่ปกติ
เราไม่ได้รีบสรุป
แต่เลือก “วินิจฉัยความเป็นไปได้ของโรค”
คุณหมอบอกกับเขาตรง ๆ
ว่าอาการเหนื่อยนั้น
“อาจจะมาจากหัวใจจริง ๆ”
ใช้เวลาอยู่นาน
กว่าจะโน้มน้าวให้เขายอมไปตรวจ
และในที่สุด
ผลตรวจยืนยันว่า
หัวใจของเขา
กำลังอยู่ในภาวะหัวใจวาย
จึงได้ส่งต่อไปตรวจตามสิทธิราชการ
พบว่าอาการเกิดจากหัวใจขาดเลือด
สาเหตุคือ
เส้นเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจ “ตีบตัน”
จำเป็นต้องผ่าตัดซ่อมหลอดเลือดหัวใจ CABG
เขาต้องเข้ารับการผ่าตัด
แบบฉุกเฉิน
หลังผ่าตัด
ภรรยาของคุณช้างส่งข้อความมาหาเรา
“วันนี้เขาลุกขึ้นเดินได้ครั้งแรกแล้วนะคะ…
ตั้งแต่ผ่าตัดมา” รอผลเลือด ถ้าโอเคจะกลับบ้านได้
ขอบคุณคุณหมอและทีมงานนะคะ ที่คอยช่วยเหลือ
เป็นที่พึ่งใชนช่วงที่ยากที่สุด”
บางครั้ง
“ความไม่อยากไปโรงพยาบาล”
อาจไม่ใช่เรื่องของใจเพียงอย่างเดียว
แต่มันคือ
“สัญญาณบางอย่างของร่างกาย”
ที่ยังไม่มีใครได้ยิน
เยือนเย็น
ไม่ได้อยู่เพื่อดูแลแค่ผู้ป่วยระยะท้ายเท่านั้น
แต่เราอยู่ตรงนี้
เพื่อ “ช่วยค้นหาคำตอบ”
ให้กับคนที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
หรือไม่ต้องการรับการรักษาที่โรงพยาบาล
เมื่อโรคนั้นสามารถรักษาได้
เราจะพาเขา
กลับเข้าสู่การรักษาที่เหมาะสม
ขอบคุณครอบครัวของคุณช้าง
ที่อนุญาตให้เราแบ่งปันเรื่องราวนี้
เพื่อให้ใครอีกหลายคน
“ไม่ต้องรอจนสายเกินไป”
]]> คุณแม่รัชนี ชุณหสวัสดิกุล: “ในแบบของท่าน” https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/04/03/10206/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b9%2581%25e0%25b8%25a1%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%258a%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%25b5-%25e0%25b8%258a%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%25ab%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%25a7%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%2594%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%2581 Fri, 03 Apr 2026 12:50:09 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10206

คุณแม่รัชนี ชุณหสวัสดิกุล: “ในแบบของท่าน”

เรื่องเล่าเยือนเย็น
คุณแม่รัชนี ชุณหสวัสดิกุล: “ในแบบของท่าน”
คุณแม่รัชนีเป็นคนที่ทำทุกอย่างในแบบของตัวเอง
ไม่ค่อยไปหาหมอ ไม่ค่อยยอมกินยา บอกว่าแพ้บ้างล่ะ ไม่จำเป็นบ้างล่ะ เรื่องสุขภาพ ถือว่าเป็นเรื่องเล็กที่ปล่อยวางได้ ในชีวิตนี้ของคุณแม่ มีเรื่องสนุกๆ ให้ทำออกจะมากมายไป ทั้งทำกับข้าว ถักนิตติ้ง วาดรูป คุณแม่เป็นคนที่มีชีวิตทั้งชีวิต อยู่ในสองมือของตัวเอง
แต่ด้วยความไม่แน่นอนของชีวิต ด้วยระยะเวลาเพียงหนึ่งปีครึ่ง หลายๆ อย่างก็เปลี่ยนไป
คุณแม่ตรวจพบว่าเส้นเลือดหัวใจของท่านตีบทั้งสามเส้น จึงต้องผ่าตัด แต่ก็ส่งผลให้ไตพังตามมา ต้องฟอกไตหลายวันต่อสัปดาห์ และเริ่มเป็นแผลตามมือและเท้า ส่งผลให้ติดเตียง ไม่สามารถเดินเหินได้สะดวกดังเดิม อีกทั้งยังต้องรับอาหารทางสายยาง เพื่อให้ได้สารอาหารที่ถูกต้องสำหรับผู้ป่วยโรคไต และป้องกันการสำลัก ร่างกายของคุณแม่ที่เคยเคลื่อนไหว เคยสร้างสรรค์สิ่งงดงาม กลับทำได้น้อยลงทุกวัน
หลังจากกลับบ้านจากโรงพยาบาลครั้งสุดท้าย คุณแม่รัชนีหยุดพูด
คุณแม่นอนหลับตา ไม่พูดกับลูกๆ ไม่พูดกับเพื่อนๆที่แวะมาเยี่ยมเยียนสร้างบรรยากาศครื้นเครง
ถึงแม้คุณแม่นอนหลับตา คุณแม่ก็ยังนอนไขว่ห้างไปมา เพียงแต่หลับตาและเงียบ ไม่ตอบสนองกับความเป็นมาเป็นไปรอบตัว
ในตอนแรก ลูกๆ คิดว่าคุณแม่อาจจะงอน แต่ก็เริ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ลึกกว่านั้น
ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาล คุณแม่โทรศัพท์ทางไกลกับลูกชายคนเล็กที่อยู่อเมริกาอยู่บ่อยครั้ง แฝงด้วยคำพูดที่มีความหมายมากกว่าการบ่นธรรมดาๆ – แม่ไม่อยากอยู่แล้ว
ไม่ใช่การร้องทุกข์ แต่เป็นการบอก เหมือนที่คุณแม่รัชนีบอกทุกอย่างในชีวิต อย่างตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ชัดเจนในแบบของท่าน
ลูกๆ จึงตัดสินใจโทรหาทีมเยือนเย็น ด้วยคำถามที่ค้างคาใจมาสักพักแล้ว ว่าถ้าไม่ไปฟอกไต ถ้าปล่อยให้ร่างกายเดินทางตามเส้นทางของมันเอง จะเป็นอย่างไร?
ทีมเยือนเย็นได้เข้ามาอธิบายว่า เมื่อคุณแม่ไม่ได้รับอาหารทางสายยางแล้ว ร่างกายก็ไม่มีของเสียที่ต้องฟอกออก การฟอกไตจึงไม่จำเป็นอีกต่อไป ร่างกายก็จะค่อยๆ ปิดสวิตช์ลงไปเองเป็นส่วนๆ อย่างเงียบๆ โดยค่อยๆ ให้น้ำตามความเหมาะสมเพื่อประคองระบบในร่างกาย โดยมีทีมพยาบาลเยือนเย็นคอยดูแลไม่ห่าง และมีมอร์ฟีนเผื่อไว้ถ้าเจ็บ
สามอาทิตย์ต่อมา คุณแม่รัชนีจากไปอย่างสงบที่บ้าน ท่ามกลางครอบครัวที่รัก
คุณบิ๊กลูกสาวได้บอกว่า ตัวเองก็ไม่ได้มั่นใจว่าวิธีการรักษาแบบไหนจะดีกว่าอีกแบบ แต่ดีใจที่ในวาระสุดท้าย แม่ได้อยู่บ้าน
คุณแม่รัชนีใช้ชีวิตทั้งชีวิตในแบบของตัวเอง
และท้ายที่สุด ท่านก็จากไปในแบบของท่าน เช่นกัน
ทีมเยือนเย็นรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เดินทางช่วงสุดท้ายนี้ร่วมกับคุณแม่รัชนีและครอบครัว การดูแลแบบประคับประคองไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ แต่คือการเคารพในสิ่งที่คนคนหนึ่งเลือก ให้เขาได้จากไปตามจังหวะและวิถีของตัวเอง อย่างสงบ อย่างมีศักดิ์ศรี ท่ามกลางคนที่รัก
บทความโดย: ธัญจิรา วิมลอนุพงษ์
]]> เพราะบางครั้ง…เรื่องราวของคนคนหนึ่ง ไม่ได้ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ แต่ได้ทิ้ง “พลังใจ” ให้กับผู้คนที่ได้พบเจอ https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/03/07/10117/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%259e%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25b0%25e0%25b8%259a%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b1%25e0%25b9%2589%25e0%25b8%2587%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b7%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a7e Sat, 07 Mar 2026 05:13:52 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10117 Read more "เพราะบางครั้ง…เรื่องราวของคนคนหนึ่ง ไม่ได้ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ แต่ได้ทิ้ง “พลังใจ” ให้กับผู้คนที่ได้พบเจอ"

]]>

เพราะบางครั้ง…เรื่องราวของคนคนหนึ่ง ไม่ได้ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ แต่ได้ทิ้ง “พลังใจ” ให้กับผู้คนที่ได้พบเจอ

เพราะบางครั้ง…เรื่องราวของคนคนหนึ่ง
ไม่ได้ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ แต่ได้ทิ้ง “พลังใจ” ให้กับผู้คนที่ได้พบเจอ
เรื่องของ พี่หน่อง – คุณสุพจน์ ตั้งพาณิชย์ คือหนึ่งในเรื่องราวนั้น 🤍
ย้อนไปเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2568
ทีมพยาบาลของเยือนเย็นได้รับโทรศัพท์จากคุณโต เพื่อนของพี่หน่อง
เขาบอกว่า

พี่หน่องอยากให้คุณหมอและทีมพยาบาลของเยือนเย็นเข้าไปเยี่ยมที่บ้าน
เพื่อปรึกษาเรื่องการดูแลแบบ ประคับประคอง (Palliative Care)
จากอาการป่วยด้วยมะเร็งต่อมทอนซิลระยะลุกลาม
วันถัดมา ทีมพยาบาลติดต่อพี่หน่องผ่านไลน์
เพราะพี่หน่องเริ่มพูดลำบาก จากก้อนมะเร็งที่แพร่กระจายไปเบียดกล่องเสียง

เรานัดกันว่า
วันที่ 9 ตุลาคม คุณหมอจะเข้าไปเยี่ยมที่บ้าน
เมื่อคุณหมอได้พบพี่หน่อง
เรื่องราวการเดินทางของโรคก็ค่อย ๆ ถูกเล่าออกมา
พี่หน่องเคยรักษา Hodgkin Lymphoma หรือมะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดฮอดช์กิน

ผ่านการทำคีโมถึง 8 รอบ
ต่อมาพบก้อนเนื้อที่คางข้างขวาอีกครั้ง
มีการตรวจชิ้นเนื้อหลายตำแหน่งเพื่อหาสาเหตุ
แต่ไม่พบต้นตอที่ชัดเจน
พี่หน่องจึงตัดสินใจ
หยุดการรักษา และเลือกติดตามอาการ
จนกระทั่งช่วงปลายเดือนเมษายน 2568

หลังจากติดโควิด
ก้อนเนื้อที่คอข้างขวา
ก็ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว
ผลตรวจจากโรงพยาบาลราชวิถี
พบว่าเป็น มะเร็งต่อมทอนซิลระยะลุกลาม
ที่ไม่น่าจะรักษาให้หายขาดได้แล้ว
ทางเลือกที่เหลืออยู่
คือการรักษาแบบประคับประคอง
เพื่อให้ คุณภาพชีวิตดีที่สุด
บรรเทาอาการปวดด้วยมอร์ฟีนและยารักษาตามอาการ
แล้วให้พี่หน่องกลับมาพักที่บ้าน
พี่หน่องนั้น รับข่าวด้วยสีหน้าคล้ายเดิม ตามปกติเรียบเฉย

สิ่งที่พี่หน่องบอกกับทีมเยือนเย็น
เป็นประโยคสั้น ๆ ที่ชัดเจนมาก
“ตอนนี้ไม่คาดหวังการรักษา
เอาแค่สบายที่สุด
เวลาไม่ใช่ปัญหา”
พี่หน่องเป็นคนที่มีชีวิตหลากหลายบทบาท
เคยเป็นนักเทคนิคการแพทย์ เคยทำงานขายน้ำยาล้างไตนานถึง 19 ปี
ก่อนจะข้ามสายมาทำงานด้าน Business Development ในบริษัทก่อสร้าง
และปีนี้เอง…เป็นปีที่เขาเพิ่งเกษียณ
พี่หน่องเป็นคนมั่นใจในตัวเอง ชัดเจน
มีเพื่อนมาก
ชอบเที่ยว ดูหนังฟังเพลง (โดยเฉพาะหนังเบา ๆ สบายใจ)
เขาชอบกีฬา
ทั้งเล่นและดูการแข่งแบดมินตัน และแข่งเทนนิส
และอีกสิ่งที่อยู่กับเขาเสมอ
คือการทำบุญ การให้ทาน
รวมถึงการฝึก อานาปานสติ ตามลมหายใจ
เหมือนเขาเคยฝึก “การอยู่กับปัจจุบัน”
มาโดยตลอด

ในช่วงเวลาที่อาการเริ่มหนักขึ้น
พี่หน่องมีทั้ง
อาการปวด
กลืนลำบาก
กินอาหารแทบไม่ได้
ท้องผูก อ่อนเพลีย
หลายครั้ง
พี่หน่องจะส่งข้อความมาทางไลน์ด้วยตัวเอง
เล่าอาการให้ทีมฟังทีละอย่าง
คุณหมอและพยาบาลช่วยแนะนำ
การใช้ยาแก้ปวด
การจัดการท้องผูก
และวิธีช่วยให้กลืนอาหารได้ง่ายขึ้น
ทั้งหมดนี้
เพื่อให้พี่หน่อง สบายที่สุดที่บ้าน
เพราะพี่หน่องยืนยันเสมอว่า
“ไม่อยากไปโรงพยาบาล
ไม่ต้องการรับหัตถการใดๆ
อยากพักสบาย ๆ ที่บ้าน”

ช่วงเวลานั้น
มีพี่สาวคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ
การดูแลคนที่เรารัก
ไม่ใช่เรื่องง่าย
ในบ้านหลังหนึ่ง
มีทั้งความรัก
ความห่วงใย
ความเหนื่อย
และความกดดัน
บางครั้ง
อารมณ์เหล่านั้นก็เผลอสะท้อนออกมาใส่กัน

วันหนึ่ง
พี่หน่องโทรหาทีมพยาบาล
ขอให้คุณหมอเข้าไปเยี่ยมที่บ้านอีกครั้ง
ในวันนั้นที่คุณหมอและทีมพยาบาลเข้าไปเยี่ยม
สิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่ใช่แค่การดูแลอาการทางกาย
แต่เป็นการดูแล หัวใจของคนในครอบครัว
พี่หน่องและพี่สาว
ได้มีโอกาสพูดคำที่สำคัญที่สุดต่อกัน
คำขอโทษ
และคำขอบคุณ

ก่อนทีมจะกลับ
พี่หน่องเรียกพยาบาลของเยือนเย็น
เข้าไปใกล้ ๆ
จับมือไว้แน่น
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมายว่า

“พี่ขอบคุณทีมพยาบาลและคุณหมอมาก
ที่ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้พี่
ขอให้คุณหมอ ทีม และเยือนเย็น
มีความสุข ความเจริญ
ช่วยเหลือผู้คน
ด้วยหัวใจที่งดงามแบบนี้ตลอดไปนะ”

ในช่วงวาระท้ายของชีวิต
เมื่อพี่หน่องรู้ว่าเวลานั้นกำลังใกล้เข้ามา
พี่หน่องตัดสินใจ
โทรหา 1669
เพื่อให้พาไปโรงพยาบาล
ไม่ใช่เพราะอยากยื้อเวลา
แต่เพราะเขาไม่อยากให้พี่สาว
ต้องลำบากมากเกินไปกับการดูแล
และที่โรงพยาบาลนั้นเอง
พี่หน่องก็จากไป
ตามวิถีที่เขาเลือก
อย่างที่เคยบอกไว้เสมอว่า

“เอาที่สบายที่สุด
เวลาไม่ใช่ปัญหา”

ในฐานะทีมงานของเยือนเย็น
เราอยากบอกพี่หน่องว่า
คำพูดของพี่ในวันนั้น
ไม่ได้เป็นเพียงคำขอบคุณ
แต่มันคือ
พลังใจ
ความงดงาม
และความภาคภูมิใจ
ที่หล่อเลี้ยงหัวใจของทีมเรา
ให้เดินหน้าดูแลผู้คนต่อไป

ในนามเยือนเย็น ฯ ขอขอบคุณเรื่องราวและรูปภาพประทับใจจากพี่หน่อง สุพจน์และขอบคุณความไว้วางใจที่มอบให้คุณหมอและทีมพยาบาล
ขอให้พี่หน่องพักผ่อนอย่างสบายและเราสัญญาว่า
เยือนเย็นจะยังคงช่วยเหลือผู้คน
ด้วยหัวใจที่งดงาม
อย่างที่พี่เคยบอกไว้ตลอดไป 🤍

#เยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลประคับประคอง
#palliativecare
#AdvanceCarePlan
#ตายดีที่บ้าน
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย

]]> ไม่มีวันไหน…ที่เสียใจ คำว่าฝากฝัง…อาจไม่ผิดนัก https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/03/07/10098/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b9%2584%25e0%25b8%25a1%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25b5%25e0%25b8%25a7%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2599%25e0%25b9%2584%25e0%25b8%25ab%25e0%25b8%2599%25e0%25b8%2597%25e0%25b8%25b5%25e0%25b9%2588%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%25b5%25e0%25b8%25a2%25e0%25b9%2583%25e0%25b8%2588-%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b3%25 Sat, 07 Mar 2026 04:32:49 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10098 Read more "ไม่มีวันไหน…ที่เสียใจ คำว่าฝากฝัง…อาจไม่ผิดนัก"

]]>

ไม่มีวันไหน…ที่เสียใจ คำว่าฝากฝัง…อาจไม่ผิดนัก

ไม่มีวันไหน…ที่เสียใจ
คุณยุ้ง อายุ 49 ปี
วันที่แม่จากไป เหลือพ่อวัย 81 ปีที่แม่ “ฝากฝัง” ไว้กับเราสองพี่น้อง
คำว่าฝากฝัง…อาจไม่ผิดนัก
เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา พ่อคือเสาหลักที่เงียบงัน ความสัมพันธ์พ่อลูกของเราไม่ได้อบอุ่นนัก เต็มไปด้วยช่องว่าง ความน้อยใจ และเรื่องในวัยเด็กที่ยังค้างคา

ช่วงแรก…
เราดูแลพ่อด้วย “หน้าที่” ร้อยละ 80
และ “ความรัก” เพียงร้อยละ 20
สองปีที่อยู่ด้วยกัน เรายังเผลอเหน็บแนมพ่อแรง ๆ อยู่เสมอ
พ่อไม่เคยแก้ตัว
ไม่เคยโต้เถียง

จนวันหนึ่ง ที่บ้านไร่ขิง — สถานที่โปรดของพ่อ
พ่อนั่งมองสนามหญ้าเล็ก ๆ หน้าบ้าน แล้วเอ่ยถามเบา ๆ
“เงินเดือนครูที่พ่อให้บ้านทุกเดือน…มันไม่มีค่าสำหรับลูกเลยเหรอ”
น้ำตาพ่อไหล
โลกของเราหยุดหมุน
ที่ผ่านมา เราเพ่งเล็งแต่ข้อบกพร่อง
แต่กลับลืมเห็นคุณค่าของน้ำพักน้ำแรงจากข้าราชการครูคนหนึ่ง
แม้มันอาจไม่พอใช้
แต่มันคือทั้งหมดที่พ่อมี
จากวันนั้น
หน้าที่เหลือ 30
ความรักกลายเป็น 70
และในที่สุด…รักเกินร้อย

เมื่อพ่ออายุ 83 โรคหัวใจมาเพิ่ม เหนื่อยง่าย ล้มสะโพกแตก เดินไม่ได้
ชีวิตค่อย ๆ ช้าลงตามธรรมชาติของผู้สูงวัย
พ่อปฏิเสธการสวนหัวใจ
ปฏิเสธอาหารทางสายยาง
พูดทั้งน้ำตาว่า
“ผูกคอตายดีกว่า”

ตอนนั้นเรายังอยาก “ให้พ่อสู้”
เพราะเรายังไม่เข้าใจว่า
บางครั้ง…การสู้ อาจไม่ใช่คำตอบของความรัก
ร่างกายของพ่อหนักเป็นหิน
หัวใจยังอยากมีชีวิต
แต่มันไม่ไหวแล้วจริง ๆ
นี่หรือ…คือรางวัลที่เราอยากให้พ่อสู้ต่อ

เราตัดสินใจพาพ่อกลับ “บ้านไร่ขิง” อีกครั้ง
แม้ต้องนั่งรถพยาบาลไป
สำหรับพ่อ มันคือการเดินทางแบบ VIP
พ่อนอนดูฝนตกผ่านหน้าต่าง
กระซิบว่า
“สวยจังเลย”
เราบันทึกภาพนั้นไว้
ภาพของความสุขที่เรียบง่ายที่สุด

เมื่อพ่อเริ่มสับสน ร้องไห้ คิดวนซ้ำ
เราตัดสินใจขอคำปรึกษาจาก
เยือนเย็น
วันแรกที่คุณหมอและคุณพยาบาลมาบ้าน
สิ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
“การดูแลแบบประคับประคอง ไม่ใช่การหยุดรักษา
แต่คือการรักษาเพื่อคุณภาพชีวิต”

หมอคุยกับพ่ออย่างนุ่มนวล
ถามถึงความภูมิใจในชีวิต
ถามถึงสิ่งที่ยังอยากได้
ถามถึงความกลัว

และที่สำคัญ
ให้พ่อเป็นคนเลือกทางของตัวเอง
เราถึงเข้าใจว่า
ความรัก…ไม่ใช่การตัดสินใจแทน
แต่คือการเคารพการตัดสินใจของเขา

แผลแตกที่ศีรษะ
การล้างแผลที่บ้าน
การตัดไหมที่บ้าน
การปรับยาเพื่อลดความสับสน
การให้คำแนะนำทางไลน์ทุกวัน
ทำให้เรื่องค่าใช้จ่ายนั้นต่ำกว่าไปโรงพยาบาลมาก
โดยทางครอบครัวได้สนับสนุนค่าบริการตามราคากลางของ
เยือนเย็นซึ่งจะมากหรือน้อยกว่า ก็แล้วแต่กำลัง

พ่อสบายขึ้น
ลูกเบาใจขึ้น
จากที่เคยมุ่งรักษากาย
เราหันมาใส่ใจ “รักษาใจ”
เราขอบคุณพ่อ
เราขอโทษพ่อ
เรายกโทษให้กัน
พ่อยิ้ม
บอกว่า
“พร้อมตายแล้ว แค่ไม่อยากทรมาน”

หมออธิบายเรื่องมอร์ฟีนอย่างอ่อนโยน
พ่อพยักหน้าอย่างสบายใจ
จากนั้นวันเวลาค่อย ๆ เดินช้าลง
พ่อนอนมากขึ้น
กินน้อยลง
จนหมอบอกเบา ๆ

“คุณพ่อน่าจะใกล้เดินทางแล้วครับ”
เราไม่ได้พาพ่อเข้า ICU
ไม่ได้ยื้อด้วยท่อและสายระโยงระยาง
เราอยู่ข้างเตียง
จับมือ พูดคุย บอกทาง
“ไม่ต้องกลัวนะพ่อ แม่รออยู่ พ่อไปก่อนเดี๋ยวยุ้งตามไป”
พ่อกระพริบตาตอบ

เช้าวันนั้น
ท่ามกลางลูก ๆ และคนที่รัก
ลมหายใจสุดท้ายค่อย ๆ แผ่วลง
อย่างสงบ
อย่างอ่อนโยน
ในบ้านของตัวเอง

ความสัมพันธ์ทั้งชีวิตของเราพ่อลูก
อาจไม่ได้สมบูรณ์แบบ
แต่ช่วงท้าย…
เรามั่นใจว่าได้มอบสิ่งที่ดีที่สุด
ตามความต้องการของพ่อแล้ว
และตั้งแต่วันนั้นมา
ไม่มีวันไหน…ที่เสียใจ

เพราะบางครั้ง
การดูแลที่ดีที่สุด
ไม่ใช่การยื้อชีวิตให้นานที่สุด
แต่คือการทำให้ทุกวันที่เหลือ
มีคุณภาพ
มีศักดิ์ศรี
และมีความรักเต็มหัวใจ
หากวันนี้คุณยังมีโอกาส
ลองนั่งข้าง ๆ
จับมือ
และคุยกันในวันที่เขายังได้ยิน
เพราะโอกาสแบบนี้
ไม่ได้รอเราเสมอไป 🤍

#เยือนเย็น
#การดูแลแบบประคับประคอง
#การตายดีสำหรับทุกคน
#PalliativeCare
#ตายดีที่บ้าน
#เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#AdvanceCarePlan
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย
#livingwills

]]> คุณอ้อย — เมื่อความรัก เลือกความสงบ มากกว่าปาฏิหาริย์ https://yuenyen-se.com/yuenyen_story/2026/03/07/10081/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25b8%25e0%25b8%2593%25e0%25b8%25ad%25e0%25b9%2589%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%25a2-%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25b7%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25a7%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b1%25e0%25b8%2581-%25e0%25b9%2580%25e0%25b8%25a5%25e0%25b8%25b7%25e0%25b8%25ad%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%2584%25e0%25b8%25a7%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25aa%25e0%25b8%2587%25e0%25b8%259a-%25e0%25b8%25a1%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%2581%25e0%25b8%25a7%25e0%25b9%2588%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%259b%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%258f%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%25ab%25e0%25b8%25b2%25e0%25b8%25a3%25e0%25b8%25b4%25e0%25b8%25a2%25e0%25b9%258c Sat, 07 Mar 2026 03:58:13 +0000 https://yuenyen-se.com/?p=10081 Read more "คุณอ้อย — เมื่อความรัก เลือกความสงบ มากกว่าปาฏิหาริย์"

]]>

คุณอ้อย — เมื่อความรัก เลือกความสงบ มากกว่าปาฏิหาริย์

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
คุณอ้อย — เมื่อความรัก เลือกความสงบ มากกว่าปาฏิหาริย์

คุณอ้อย อายุ 48 ปี เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว กลางวันทำงานธุรการบริษัท รปภ. กลางคืนรับจ้างขับรถฟรีแลนซ์ กลับบ้านมาก็ยังเป็นแม่ของลูกชายสองคน และเป็นภรรยา ของผู้ชายที่รักเธอหมดหัวใจ ชีวิตเรียบง่าย เหนื่อยบ้าง แต่มีความหมาย

จนวันที่ 14 พฤษภาคม 2566 ผลตรวจบอกว่า…มีก้อนเนื้อ และมีลิ่มเลือดอุดตัน หลังจากนั้น ชีวิตเหมือนถูกเร่งความเร็ว ฉีดยาละลายลิ่มเลือด
ฉายแสง คีโมสองรอบ แต่โรคไม่ตอบสนอง CT สแกนล่าสุดมะเร็งลามไปปอด มีเลือดออกในกระเพาะปัสสาวะ มีเลือดออกทางช่องคลอด

ตุลาคม 2566 เธอต้องผ่าตัดที่ก้นแต่แผลไม่หาย ทำให้นั่งไม่ได้ กินไม่ได้ เจ็บจนร้องไม่ออก ฉายแสงได้เพียง 2 จาก 3 ครั้ง เพราะร่างกายไม่ไหวแล้ว ปากแห้ง เจ็บคอ กินได้แต่นม ปวดหัวจากมะเร็งกระจายไปสมอง ไม่ถ่าย 15 วัน มีแผลลึกข้างรูทวาร เจ็บจนไปโรงพยาบาลทำแผลไม่ไหว
ทุกขั้นตอนของการรักษาคือความหวัง แต่ก็เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและคุณอ้อยรู้ดีว่า โรคนี้…ไม่หาย วันหนึ่ง เธอบอกสามีว่า
“อ้อยพอแล้ว อยากกลับบ้าน”

ไม่ใช่เป็นยอมแพ้ แต่คือการเลือก……..เลือกจะใช้เวลาที่เหลือกับลูกชายสองคนกับสามีในบ้านของตัวเอง
แล้วเธอก็โทรหา เยือนเย็น สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ใช่การรักษาให้หาย แต่คือการ “ไม่ทรมาน”
วันที่ทีมเข้าไปเยี่ยม บ้านหลังเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความเงียบปนกังวล สามีคุณอ้อยเล่าให้เราฟังทั้งน้ำตา “ผมอยากให้อ้อยรักษาต่อ ผมหวังว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น เพราะผมรักอ้อยมาก เขาคือทุกอย่างในชีวิตผม ผมยังนึกภาพไม่ออกเลย ถ้าลูก ๆ ไม่มีแม่จะเป็นยังไง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อเบา ๆ “แต่ผมต้องเคารพการตัดสินใจของอ้อย เขาอยากอยู่กับมะเร็งอย่างสงบ”
หลังจากนั้น การดูแลเปลี่ยนจาก “ยื้อ” เป็น “ประคอง”

คุณหมอปรับยาระงับปวด ยาลดเหนื่อย ให้คำแนะนำผ่านไลน์เกือบทุกวัน
พยาบาลเข้าไปดูแผล สอนสามีทำแผลเองที่บ้าน จัดหาอุปกรณ์เวชภัณฑ์ให้ครบ

จากบ้านที่ไม่ได้รับการดูแลเพราะคุณอ้อยเป็นแม่บ้านหลักก็ได้รับการช่วยจัดเก็บ ทำความสะอาดเพราะสามีต้องทำงาน ลูกยังเล็ก

ความทุกข์ใจของสามี ค่อย ๆ คลี่คลาย “ผมเริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ว่ายังมีทางช่วยให้อ้อยสบายขึ้นได้”
คืนหนึ่ง อาการคุณอ้อยเริ่มเปลี่ยนหายใจช้าลง อ่อนแรงลง สามีส่งข้อความเข้ากลุ่มไลน์ ทีมพยาบาลอธิบายอย่างอ่อนโยนว่า
ร่างกายกำลังค่อย ๆ ปล่อยวาง และสิ่งสำคัญที่สุดตอนนั้น คือ “อยู่ข้าง ๆ เธอ” ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง

เขาได้บอกกับคุณอ้อยว่า “ผมรักเธอมาก พักผ่อนให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงลูกผมจะดูแลลูกเอง”
คุณอ้อยจากไปที่บ้านบนเตียงของเธอเอง ไม่เจ็บปวด ไม่ต้องมีเครื่องมือ
ไม่มีเสียงสัญญาณเตือน มีเพียง สามีจับมือ ลูกชายอยู่ข้าง ๆ และความรักเต็มห้อง

เพราะบางครั้ง…
ปาฏิหาริย์ไม่ใช่การหายจากโรค แต่คือการได้จากไป โดยไม่ทรมาน และไม่โดดเดี่ยว
ขอบคุณครอบครัวคุณอ้อยที่ไว้วางใจให้เยือนเย็น ได้เดินเคียงข้างในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด
และขอบคุณคุณอ้อยที่สอนเราว่า……ความรักที่แท้จริงคือการยอมปล่อยเมื่อถึงเวลา 🤍

#เยือนเย็น
#การดูแลประคับประคอง
#PalliativeCare
#ตายดีที่บ้าน
#เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลประคับประคอง
#AdvanceCarePlan
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย

]]>