คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ …ไม่อยาก

คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ ...ไม่อยาก

เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
“คนที่ไม่ยอมออกจากบ้าน… อาจไม่ได้แค่ …ไม่อยาก”
ช่วงแรกที่เราได้รู้จัก “คุณช้าง” @Tawsaporn Nuchchanong
สิ่งที่ครอบครัวบอกเราคือ
เขา “ไม่ยอมออกจากบ้าน”
จากคนที่เคยทำงานราชการ
เดินทางต่างจังหวัดบ่อย
หลังเกษียณยังชอบเที่ยวต่างประเทศ
และเข้าครัวทำอาหาร ทำก๋วยเตี๋ยวเองเสมอ
แต่ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา
ทุกอย่างค่อย ๆ หายไป
เขาเริ่มไม่ทำในสิ่งที่เคยรัก
ไม่อยากออกไปไหน
พูดคุยน้อยลง
และบ่นเพียงสั้น ๆ ว่า
“เหนื่อย… อึดอัด…” แต่ไม่ยอมไปหาหมอ
กลางวันจะหลับสั้นๆ แล้วสะดุ้งตื่น
กินได้ ถ่ายได้และกลางคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ
ครอบครัวพยายามหาคำตอบ
พาไปพบจิตแพทย์
ลองยา
ลองรักษา
คำตอบที่ได้คือ
“อาจเป็นภาวะซึมเศร้า”
แต่… อาการไม่ดีขึ้นเลย
หมอจิตแพทย์จึงส่งไปปรึกษาหมอด้านสมอง
ที่ รพ.จุฬาลงกรณ์ หลังจากนั้นก็ไม่ยอมไป
ตรวจที่โรงพยาบาลอีกเลย
จนวันหนึ่ง
ครอบครัวตัดสินใจติดต่อ “เยือนเย็น”
เพราะเขา “ไม่ยอมไปโรงพยาบาลอีกแล้ว”
เราเริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ
แค่ขอเข้าไป “คุย”
ทางทีมเยือนเย็นได้ช่วยตรวจเลือดให้ที่บ้าน
เพื่อเช็คภาวะสมองเสื่อมหรือโรคอัลไซเมอร์
ตามที่คุณหมอสมองจาก รพ. จุฬาฯ แนะนำ
ซึ่งผลเลือดจากโรงพยาบาล ออกมาไม่น่าจะเป็นโรคนั้น
วันนั้น…
คุณช้างนั่งคุยกับเราได้ดี
ความจำชัดเจน
ไม่มีอาการสับสน
แต่มีบางอย่างที่ “ร่างกายกำลังบอกเราอยู่”
เสียงหัวใจเต้นน้อย
ที่ไม่ปกติ
เราไม่ได้รีบสรุป
แต่เลือก “วินิจฉัยความเป็นไปได้ของโรค”
คุณหมอบอกกับเขาตรง ๆ
ว่าอาการเหนื่อยนั้น
“อาจจะมาจากหัวใจจริง ๆ”
ใช้เวลาอยู่นาน
กว่าจะโน้มน้าวให้เขายอมไปตรวจ
และในที่สุด
ผลตรวจยืนยันว่า
หัวใจของเขา
กำลังอยู่ในภาวะหัวใจวาย
จึงได้ส่งต่อไปตรวจตามสิทธิราชการ
พบว่าอาการเกิดจากหัวใจขาดเลือด
สาเหตุคือ
เส้นเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจ “ตีบตัน”
จำเป็นต้องผ่าตัดซ่อมหลอดเลือดหัวใจ CABG
เขาต้องเข้ารับการผ่าตัด
แบบฉุกเฉิน
หลังผ่าตัด
ภรรยาของคุณช้างส่งข้อความมาหาเรา
“วันนี้เขาลุกขึ้นเดินได้ครั้งแรกแล้วนะคะ…
ตั้งแต่ผ่าตัดมา” รอผลเลือด ถ้าโอเคจะกลับบ้านได้
ขอบคุณคุณหมอและทีมงานนะคะ ที่คอยช่วยเหลือ
เป็นที่พึ่งใชนช่วงที่ยากที่สุด”
บางครั้ง
“ความไม่อยากไปโรงพยาบาล”
อาจไม่ใช่เรื่องของใจเพียงอย่างเดียว
แต่มันคือ
“สัญญาณบางอย่างของร่างกาย”
ที่ยังไม่มีใครได้ยิน
เยือนเย็น
ไม่ได้อยู่เพื่อดูแลแค่ผู้ป่วยระยะท้ายเท่านั้น
แต่เราอยู่ตรงนี้
เพื่อ “ช่วยค้นหาคำตอบ”
ให้กับคนที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
หรือไม่ต้องการรับการรักษาที่โรงพยาบาล
เมื่อโรคนั้นสามารถรักษาได้
เราจะพาเขา
กลับเข้าสู่การรักษาที่เหมาะสม
ขอบคุณครอบครัวของคุณช้าง
ที่อนุญาตให้เราแบ่งปันเรื่องราวนี้
เพื่อให้ใครอีกหลายคน
“ไม่ต้องรอจนสายเกินไป”