คุณพ่อบุญยเกียรติ - “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด”
เรื่องเล่าเยือนเย็น
คุณพ่อบุญยเกียรติ – “การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก แต่คือความรักที่ลึกที่สุด”
เพราะบางครั้ง… ความรัก ไม่ได้แปลว่า “ต้องยื้อไว้ให้นานที่สุด”
แต่คือการอยู่ข้าง ๆ และเคารพทุกการตัดสินใจของเขา 
หลายครอบครัวมักตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“ถ้าไม่รักษาต่อ เท่ากับเรารักเขาไม่พอหรือเปล่า”
“ถ้าไม่ยื้อชีวิต เราจะรู้สึกผิดไหม”
แต่จากประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยระยะท้าย
เราได้เรียนรู้ว่า
การไม่ยื้อชีวิต ไม่ได้แปลว่าไม่รัก
ตรงกันข้าม
มันคือความรักในรูปแบบที่ลึกที่สุด
เพราะเราเลือกให้
ความสุขสบายกายและใจของผู้ป่วย เป็นสิ่งสำคัญที่สุด 
เมื่อยังมีทางรักษา
เมื่อร่างกายยังตอบสนองต่อยา
เราก็สู้ไปด้วยกันอย่างเต็มที่
แต่เมื่อถึงวันที่โรคเดินทางมาสุดทาง
และทั้งร่างกายกับจิตใจของผู้ป่วยเริ่มบอกว่า
“พอแล้ว”
สิ่งที่ครอบครัวทำได้
ไม่ใช่การปล่อยมือ
แต่คือการ บีบมือเขาให้แน่นกว่าเดิม
อยู่กับเขาในทุกลมหายใจ
รับฟังทุกความรู้สึก
และเคารพในสิ่งที่เขาเลือก 
อีกสิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ
ผู้ดูแลไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
การดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
เต็มไปด้วยสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด
ทั้งอาการข้างเคียงจากยา
การติดเชื้อ
ภูมิคุ้มกันต่ำ
หายใจลำบาก ช็อก เกร็ง
หรือแม้แต่หมดสติ
หลายครั้งสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเร็วมาก
เร็วจนผู้ดูแลตั้งรับไม่ทัน
การมีทีมแพทย์ พยาบาล และผู้เชี่ยวชาญ
คอยให้คำปรึกษาเรื่องอาการ
โภชนาการ
สภาพจิตใจ
รวมถึงการเตรียมพร้อมในสถานการณ์ฉุกเฉิน
จึงไม่ใช่แค่ช่วยผู้ป่วย
แต่ช่วย “ประคองหัวใจของผู้ดูแล” ไปพร้อมกัน 
ที่ เยือนเย็น
เราเชื่อว่าการดูแลแบบประคับประคอง
ไม่ใช่การรอวันสุดท้าย
แต่คือการทำให้ทุกวันที่เหลืออยู่
มีคุณภาพที่สุด
ทีมแพทย์และพยาบาลจะเข้าไปรับฟัง
พูดคุย
แนะนำแนวทางการดูแล
และเตรียมพร้อมให้ครอบครัวรับมือกับทุกสถานการณ์
แม้เพียงการมีกลุ่มไลน์พูดคุยกันระหว่างเรา
ทำให้ครอบครัวสามารถสอบถามทีมเยือนเย็นได้ตลอดเวลา
ก็ช่วยให้ผ่านช่วงเวลายากที่สุดไปได้อย่างมั่นใจขึ้น
แม้ครอบครัวของเราจะได้พบทีมเยือนเย็น
ในช่วง 3 เดือนสุดท้ายของป๋า
แต่ช่วงเวลานั้น
กลับเป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่าที่สุด
ทั้งคำปรึกษา
อุปกรณ์ที่จำเป็น
เวชภัณฑ์สำหรับบรรเทาอาการ
และการดูแลที่เข้าใจทั้งผู้ป่วยและครอบครัว
ช่วยให้ช่วงเวลาที่ยากลำบาก
ผ่านไปได้อย่างสงบที่สุด
จนถึงวันและเวลาที่ป๋าเลือก
จะออกเดินทางไกล
ป๋าได้ยกมือไหว้
และกล่าวขอบคุณ
น.พ. ปกรณ์ ทองวิไล
ก่อนหลับตา
และจากไปอย่างสงบ
ในแบบที่ป๋าต้องการทุกประการ 
เพราะบางครั้ง
การดูแลที่ดีที่สุด
ไม่ใช่การยื้อชีวิตให้นานที่สุด
แต่คือการทำให้ทุกลมหายใจที่เหลืออยู่
เต็มไปด้วยศักดิ์ศรี ความรัก และความสงบ
