การเดินทางของ “คุณพัด” - พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 1 : “ไม่รักษา…จะได้ทำงานต่อ”
เรื่องเล่าจากเยือนเย็น
การเดินทางของ “คุณพัด” – พิพัฒน์ เลิศกิตติสุข
ตอนที่ 1 : “ไม่รักษา…จะได้ทำงานต่อ”
มีบางคนที่ใช้ชีวิตเหมือนทุกวันคือภารกิจสำคัญ
และสำหรับ “คุณพัด” งานไม่ใช่แค่อาชีพ
แต่มันคือความหมายของการมีชีวิตอยู่
ในวัย 65 ปี คุณพัดยังคงเป็นคนที่แข็งแรง
เดินทางไปทั่วประเทศในฐานะที่ปรึกษาด้านสื่อและ strategic planning
ช่วยองค์กรการกุศลหลายแห่งขับเคลื่อนงานเพื่อสังคม
จนวันหนึ่ง…
มีเลือดปนออกมากับปัสสาวะ
ผลตรวจพบว่าเป็น มะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
หลังการผ่าตัด ช่วงเวลาหนึ่งโรคสงบลง
เหมือนชีวิตกำลังจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
แต่เพียง 5 เดือนต่อมา
มะเร็งได้กระจายไปที่ปอด
คุณพัดเลือก “ไม่ทำเคมีบำบัด”
ไม่ใช่เพราะไม่อยากอยู่ต่อ
แต่เพราะอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่
กับสิ่งที่มีความหมายที่สุดสำหรับตัวเอง
“ขอได้ทำงานต่อ”
สองปีหลังจากนั้น
ความเจ็บปวดเริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง
เลือดในปัสสาวะกลับมา
พร้อมอาการปวดสะโพกร้าวลงขา
จากคนที่เคยเดินทางไปทั่วประเทศ
เริ่มเดินได้ยากขึ้นทีละน้อย
คุณพัดมาปรึกษาเยือนเย็นในฐานะ second opinion
พร้อมคำถามสำคัญที่ไม่ใช่แค่เรื่องการรักษา
แต่คือ
จะใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างไร ให้ยังเป็นตัวเองที่สุด
คุณพัดใช้ชีวิตคนเดียว
ไม่มีภาระครอบครัว
มีพี่น้อง 4 คนแต่ไม่ค่อยติดต่อกัน
คุณพ่อเสียไปตั้งแต่ปี 41 ส่วนคุณแม่เสีย
ไปเมื่อปีก่อน
คุณพัดรักการเดินทาง มักเดินทางไปทำงาน
เป็นที่ปรึกษาทั่วประเทศไทย
รักศิลปะ รักงานฝีมือ
และชอบเข้าวัดปฏิบัติธรรมที่วัดปทุมฯ เป็นประจำ
เมื่อถามถึงความกลัวตาย
คำตอบที่เราได้ยินคือ
“ไม่กลัวตาย
แค่ไม่อยากเจ็บปวดทรมาน”
นี่คือประโยคที่สะเทือนใจมาก
เพราะหลายครั้ง สิ่งที่ผู้ป่วยกลัว
ไม่ใช่ความตาย
แต่คือการสูญเสียคุณภาพชีวิตก่อนถึงวันนั้น
แม้แพทย์จะเสนอทางเลือกของยามุ่งเป้า
ซึ่งอาจช่วยชะลอโรคได้
แต่มีค่าใช้จ่ายสูงมาก
เราไม่ได้บอกว่าควรเลือกอะไร
เราเพียงช่วยให้คุณพัดเห็นว่า
ไม่ว่าตัดสินใจแบบไหน
เขายังมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง
และที่สำคัญ
เยือนเย็นจะช่วยให้เขา
“อยู่กับโรคอย่างสงบและไม่เจ็บปวด”
ท้ายที่สุด คุณพัดตัดสินใจลองรักษา 3 เดือน
พร้อมปรับยาเพื่อควบคุมความปวด
จนยังสามารถทำงานต่อได้
แต่ผลตรวจครั้งถัดมา
มะเร็งกลับลุกลามไปมากกว่าเดิม
ถึงกระดูกและไขสันหลัง จึงแนะนำให้คุณพัด
รีบปรึกษาแผนกรังสีรักษาด่วนก่อนจะกดไขสันหลัง
ซึ่งจะทำให้ขาอ่อนแรงเดินลำบาก เริ่มดูแลตนเองยาก
ชีวิตเริ่มเปลี่ยนจากการ “เดินทางไปทำงาน”
กลายเป็น “ต้องมีคนช่วยดูแลใกล้ชิด”
และแล้ววันหนึ่ง
คุณพัดเริ่มสับสนเฉียบฉลัน มือขวาใช้งานไม่ได้
เขาต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลรวมใจรักษ์ทันที
เพื่อหาสาเหตุอาการทางสมอง บำบัดอาการปวด
และทำกายภาพบำบัด
แต่สิ่งที่หนักที่สุดในเวลานั้น
อาจไม่ใช่อาการทางกาย
หากเป็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ
ซึ่งยังไม่เคยถูกพูดถึง
และมันกำลังรอการปลดล็อก…
ติดตามตอนต่อไป :เรื่องของคุณพัดตอน “ปลดล็อกความทุกข์ใจ”บางครั้ง สิ่งที่ทำให้เราไปต่อไม่ได้
ไม่ใช่โรค
แต่อาจเป็นเรื่องค้างคาในหัวใจ
