บางทีความตายที่ดี ไม่ได้แปลว่าไม่มีความเจ็บปวดสักนิด แต่แปลว่า มีคนอยู่ข้าง ๆ ที่ไม่ยอมปล่อยให้เราเผชิญมันคนเดียว

 

ขอบคุณแขกและคุณยุ้ย ที่เล่าเรื่องของอาโกวให้พวกเราได้ฟัง และขอบคุณอาโกว ที่สอนทุกคนว่า การจากไปอย่างสงบที่บ้าน เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้จริง

#เยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลแบบประคับประคอง
#palliativecare
#ตายดีที่บ้าน
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย
#เรื่องเล่าเยือนเย็น
#AdvanceCarePlan
#เยือนเย็น
#ตายดีที่ปรารถนา
#dyinginplace
#ชีวิตและความตาย
#ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
#livingandleaving
#ตายดีที่บ้าน

เรื่องเล่าเยือนเย็น

อาโกวซ้อมตาย หลายครั้ง
ตอนที่ 1 : อยากหาย…แต่เป็นไปไม่ได้

ถ้าจะนึกถึงคนที่ “ไม่เคยอยู่นิ่งและขยัน คล่องแคล่ว” มากที่สุดในบ้าน นั่นคืออาโกว……

อาโกวอายุ 64 ปี แต่ไม่เคยทำตัวเหมือนคนอายุ 64 ตัดหญ้าเอง ต่อไฟเอง ทำช่างไม้ ช่างปูน ช่างทุกอย่างในบ้านเอง ออกไปช่วยงานเพื่อนบ้านเกือบทุกวัน ไม่เว้นงานวัด งานบุญ งานสังคม เป็นน้องคนที่ 11 ในพี่น้อง 13 คน

ก่อนหน้านี้อาโกวเคยไปรับจ้างทำงานในไร่องุ่นจนอายุ 40 พอหยุดงานหนักแล้ว ก็ไม่ได้หยุดทำงาน หันมาจดหวยให้ชาวบ้านในชุมชน ควบกับดูแลบ้าน ดูแลคน ดูแลทุกอย่าง บุหรี่ใบจากมวนเองเป็นเพื่อนคู่ใจมาเกือบยี่สิบปี ของกินไม่เลือก กินได้ทุกอย่าง ชอบสนุกสนาน และเคยไปบวชชีพราหมณ์ที่วัดสักครั้งหนึ่ง ตามประสาคนที่เข้าถึงธรรมะในแบบของตัวเอง
แต่ตั้งแต่ช่วงต้นปี อาโกวเริ่มปวดแขนปวดขา

ไม่ไปหาหมอ เลือกรักษาด้วยการ “ตอกเส้น” แบบที่คนในชุมชนทำกัน ทนอยู่นาน คิดว่าจะหาย
จนเดือนกันยายน 2568 ปวดจนทนไม่ได้อีกต่อไป ครอบครัวจึงพาไปโรงพยาบาลกรุงเทพเมืองราษฎร์
ผล CT scan ออกมา มะเร็งปอด กระจายไปทั่วตัวแล้ว

ส่องกล้อง biopsy ยืนยันผล หมอให้ยามุ่งเป้ามากิน แต่ไม่ได้ผล จึงส่งต่อไปโรงพยาบาลมะเร็งราชบุรี
อาโกวปฏิเสธเคมีบำบัด

หมอบอกกับครอบครัวเงียบ ๆ ว่า น่าจะมีเวลาอีกประมาณหกเดือน
อาโกวอยู่ในบ้านกับ คุณนภา ผู้เป็นพี่สาว พร้อมหลาน ๆ ลูกหลานของคุณนภาอีกหลายคน และมี คุณตู่ สหายสนิทที่วนเวียนมาช่วยดูแลเกือบทุกวัน

คนที่รับภาระหลักในการดูแลอาโกวคือหลานสองคน แขก กับ ยุ้ย ลูกสาวของพี่ชาย ทั้งสองเติบโตมาในอ้อมแขนของอาโกวตั้งแต่เด็ก

แขกทำงานอยู่กรุงเทพ แต่จะกลับมาหาอาโกวทุก 3-4 วัน เธอเป็นคนหาข้อมูล คอยหาทางออกให้อาโกวมาตลอด หลังรู้ว่าอาโกวป่วย เธอตามหาข้อมูลในโซเชียล จนได้รู้จัก “เยือนเย็น” และเข้ากลุ่มไลน์ “กลุ่มผู้ป่วยมะเร็ง โดยมูลนิธิเครือข่ายมะเร็ง” เพื่อหาคำแนะนำในการดูแลอาโกวให้ดีที่สุด

ส่วน ยุ้ย พี่สาวแขก เดิมขายของอยู่ที่แพร่ พอปลายเดือนตุลาคมได้ข่าวจากแขกว่าอาโกวป่วยหนัก เธอปิดร้านทันที แล้วเดินทางมาอยู่เป็นเพื่อนอาโกวตั้งแต่นั้น

เดือนพฤศจิกายน อาโกวเริ่มปวดหัวหนักมาก
ครอบครัวพาเข้าห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลดำเนินสะดวก ถึงสองครั้ง ในระยะเวลาไม่กี่สัปดาห์

ครั้งที่ 2 ที่แอดมิดหมอเรียกญาติเข้าห้องแยก
X-ray สมองชัดเจนว่า มะเร็งได้กระจายเข้าไปในสมองหลายส่วนแล้ว ปอดเองก็เสียหายไปมาก
หมอบอกญาติตรง ๆ ว่า หลังจากนี้ความจำจะเริ่มมีปัญหา การพูดคุยจะยากขึ้นเรื่อย ๆ และอาโกวอาจติดเตียงภายในหนึ่งถึงสองสัปดาห์ หลังจากนี้ขึ้นอยู่กับกำลังใจของแต่ละคนด้วย
แต่ อาโกวไม่รู้เรื่องนั้น

สิ่งที่อาโกวรู้คือ ตัวเองยังอยากหาย ยังอยากมีชีวิตต่อ ยังอยากไปเที่ยว ไปทำบุญกับเพื่อน ๆ อีกสักครั้ง
ระหว่างนอนอยู่โรงพยาบาลครั้งนั้น มีเพื่อน ๆ แวะมาเยี่ยมหลายคน อาโกวร้องไห้บอกทุกคนที่มา
“อยากหาย…อยากอยู่ต่อ อยากไปเที่ยว ไปทำบุญกับพวกแกอีก”
ประโยคนั้น ไม่มีใครในห้องกล้าตอบ

พอปวดเบาลงบ้าง อาโกวขอหมอกลับบ้าน คิดถึงหลาน ๆ ที่รออยู่
และก่อนออกจากโรงพยาบาล อาโกวกำชับทุกคนชัดเจนว่า
“จากนี้ไม่ไปแล้วนะ โรงพยาบาล”

แขกและยุ้ยเข้าใจ ไม่อยากให้อาโกวเจ็บปวดทรมาน ยินดีดูแลที่บ้านด้วยตัวเอง
แต่ข้างในใจก็กลัว

ดูแลได้เพียงพอไหม ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกลางดึก จะทำยังไง ถ้าอาโกวเจ็บปวดมากกว่านี้ เราจะรับมือได้ไหม
ทีมประคับประคองของโรงพยาบาลดำเนินสะดวก มาคุยกับครอบครัวและอาโกวอย่างระมัดระวัง เพราะอาโกวยังรู้ว่าตัวเองป่วยระยะท้ายก็จริง แต่ยังมีความหวังอยู่ว่าจะหาย และยังไม่รู้ว่าหมอได้บอกเวลาที่เหลืออยู่ให้ครอบครัวเตรียมใจไว้แล้ว

สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือ เอกสารแสดงเจตจำนงกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน หลานอ่านให้อาโกวฟังทุกข้อ อาโกวลงชื่อด้วยมือตัวเอง
จากนั้นทีมอธิบายการดูแลที่บ้าน อุปกรณ์เบื้องต้นที่ควรมี การใช้มอร์ฟีนเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ยานอนหลับ และวิธีดูแลจิตใจ ทั้งของผู้ป่วยและของคนที่ดูแล ซึ่งสำคัญไม่น้อยกว่าการดูแลร่างกาย

หลังปรึกษาและได้รับกำลังใจจากกลุ่มไลน์ แขกพาอาโกวกลับบ้าน
แต่อาการก็ค่อย ๆ หนักขึ้น อาโกวอ่อนแรง เดินไม่ไหว ดูปวดทรมาน หมอในกลุ่มไลน์แนะนำให้เพิ่มปริมาณมอร์ฟีน
ต่อมาอาโกวเริ่มกินยาทางปากได้ยากขึ้น จึงเปลี่ยนมาเป็น แผ่นแปะเฟนตานิลและนั่นคือจุดที่หลาน ๆ ตัดสินใจ ติดต่อ เยือนเย็น วิสาหกิจเพื่อสังคม โดยตรง เพื่อดูแลที่บ้าน

ทีมงานเยือนเย็นรับฟังเรื่องราวของอาโกวแล้ว เข้าใจทันทีว่าคนรอบตัวอาโกวมีหลายคน หลากความคิด ถ้าไม่ได้นั่งคุยกันพร้อมหน้า หลานจะลำบากใจ คุณหมออิศรางค์และทีมงานเยือนเย็น จึงเดินทาง 85 กิโลเมตร ไปถึงอำเภอขุนพิทักษ์ด้วยตนเอง เพื่อไปเยี่ยมอาโกวที่บ้าน

วันที่ทีมไปถึง อาโกวนอนหลับเป็นส่วนใหญ่ ตื่นขึ้นมาพูดบ้าง แต่ฟังไม่ค่อยชัด คุณหมอนั่งลงคุยกับหลาน ๆ และพี่สาวของอาโกวพร้อมกัน ทุกคนเข้าใจสถานการณ์ดี คุณหมออธิบายให้ฟังว่า มะเร็งปอดที่กระจายไปกระดูกจะทำให้ปวดได้มาก ต้องให้มอร์ฟีนและเฟนตานิลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกว่าจะหายปวดและเพราะมะเร็งกระจายไปสมองแล้ว อาโกวจะค่อย ๆ หลับมากขึ้น ตื่นน้อยลง ในช่วงสุดท้ายร่างกายจะหายปวดด้วยตัวเอง และจากไปอย่างสงบ ซึ่งเป็นสิ่งที่อาโกวและครอบครัวปรารถนาที่สุด
เรื่องอาหาร คุณหมอบอกตรง ๆ ว่า อาโกวจะกินได้น้อยลงเรื่อย ๆ ถ้าอยากกินอะไร จัดให้อร่อยเต็มที่ ไม่ต้องกังวล แต่ “หากเมื่อใดหยุดกิน ก็เคารพธรรมชาติ อย่าฝืนให้กิน” คนที่หลับมากแล้วไม่หิว ไม่มีความทรมาน
และที่สำคัญ แจ้งข่าวมาทางไลน์ได้ทุกวัน เพื่อให้ทีมช่วยปรับปริมาณยา ให้อาโกวหายปวดตลอดเวลา
หลังทีมกลับไป หลาน ๆ ส่งข่าวมาทุกวันจริง ๆ
พอเพิ่มจำนวนแผ่นแปะแล้ว อาโกวหลับสนิท หลานเริ่มกังวล สงสัยว่าจะอยู่ได้อีกกี่วัน
หมอตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนว่า

“บางทีอาโกวอาจขาดนอนมานาน พอหายปวดแล้วเลยพักผ่อนได้ ลองคิดว่าแกแค่กำลังชาร์ตแบตนานหน่อย”
และแล้วอาโกวก็ตื่นลุกขึ้น ทำกิจกรรมได้ เหมือนยังไม่ถึงเวลา
ทีมค่อย ๆ เพิ่มปริมาณแผ่นแปะทุกสัปดาห์ จาก 3 แผ่น ค่อย ๆ ขยับขึ้นไปจนถึง 9 แผ่น ภายในเวลาสองเดือน สลับกับให้ยาน้ำมอร์ฟีนเสริมเมื่ออาโกวแสดงอาการปวด
สองเดือนนั้น อาโกวสลับกันหลับและตื่น บางสัปดาห์อาการหนัก บางสัปดาห์ดีขึ้น เหมือนชีวิตยังไม่ยอมเดินตามสคริปต์ที่ใครวางไว้

ติดตามตอนต่อไป : “อาโกวซ้อมตาย…แต่ยังไม่ถึงเวลา”
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในสองเดือนนั้น ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

💬 คุณเคยดูแลคนที่รัก ในวันที่เขา “อยากหาย แต่เป็นไปไม่ได้” บ้างไหม?
ตอนนั้นรู้สึกยังไง และพูดอะไรกับเขา?
เล่าให้เราฟังได้นะครับ 🤍

#เยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลแบบประคับประคอง
#palliativecare
#ตายดีที่บ้าน
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย
#เรื่องเล่าเยือนเย็น
#AdvanceCarePlan
#เยือนเย็น
#ตายดีที่ปรารถนา
#dyinginplace
#ชีวิตและความตาย
#ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
#livingandleaving
#ตายดีที่บ้าน

“พ่ออยากกลับบ้าน”
แค่สี่คำ
แต่มีน้ำหนักมากกว่าแผนการรักษาทั้งหมด

สำหรับคุณพ่อท่านหนึ่ง ประโยคนั้นคือคำตอบสุดท้าย
และสำหรับครอบครัว มันคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ทุกอย่างชัดขึ้น
วันนี้เราอยากชวนทุกคนอ่านเรื่องราวของครอบครัวหนึ่ง
ที่เลือกฟังเสียงของคุณพ่อ
แล้วพาท่านกลับมาหายใจในบ้านที่รัก

ท่ามกลางต้นไม้ ธรรมชาติ และคนที่ท่านรักที่สุด
นี่คือเรื่องของการดูแลแบบประคับประคอง
ที่ไม่ได้มีความหมายแค่กับคนที่กำลังจะจากไป
แต่มีความหมายอย่างลึกซึ้ง
กับทุกคนที่ยังอยู่ด้วย 🤍
นี่คือสิ่งที่เราอยากให้ทุกคนได้อ่านเรื่องเล่าจากทางบ้านที่เยือนเย็นดูแล 🙏
——————————-
“พาพ่อกลับบ้าน”
เดิมทีคุณพ่อเป็นชาวอำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลกแต่มาเติบโตในกรุงเทพ ท่านเป็นคนขยัน อดทน และมีวินัยในการทำงานอย่างมาก ตลอดชีวิตท่านทำงานหลากหลาย ตั้งแต่เริ่มทำงานกับหน่วยงานภาครัฐ ก่อนจะผันตัวมาทำสวนมะนาว เป็นเจ้าของโรงงาน และยังคงช่วยดูแลบริหารงานให้ผู้อื่นต่อเนื่องจนถึงอายุประมาณ 75 ปี

คุณพ่อเป็นคนใจดีมาก มีเมตตา ซื่อสัตย์ และเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเสมอ ท่านดูแลทั้งครอบครัว พ่อแม่พี่น้อง และเพื่อนฝูงมาโดยตลอด จึงเป็นที่รักของทุกคน เป็นคนอารมณ์สงบ เยือกเย็น มีน้ำใจและเกรงใจผู้อื่นเสมอ

คุณพ่อยังเป็นผู้ที่ยึดมั่นในพระพุทธศาสนา ชอบทำบุญ ใส่บาตร และให้ทานอยู่เป็นประจำ ใช้หลักธรรมเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต

แม้จะมีข้อเสียอยู่บ้างคือชอบดื่มสุรา แต่เมื่อดื่มแล้วท่านไม่เคยก่อความวุ่นวาย ไม่เคยอาละวาด เพียงแค่พูดคุยอย่างอารมณ์ดีแล้วก็หลับพักผ่อน

แม้ชีวิตจะไม่ได้ถูกมองว่าประสบความสำเร็จในทางวัตถุอย่างยิ่งใหญ่ แต่สิ่งที่คุณพ่อทำได้อย่างงดงามคือ การเลี้ยงดูลูก ๆ ด้วยความรัก ความรับผิดชอบ และความห่วงใยดูแลพวกเราเสมอ

เดิมคุณพ่อมีโรคประจำตัว เช่น ความดันโลหิตสูง และถุงลมโป่งพอง แต่ยังคงใช้ชีวิตได้ตามปกติ จนกระทั่งเมื่อปีที่ผ่านมา ท่านเกิดภาวะเส้นเลือดในสมองแตกอย่างเฉียบพลัน ทำให้ร่างกายอ่อนแรงและกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง

ก่อนหน้านั้น ท่านเคยมีอุบัติเหตุล้มอยู่บ่อยครั้งจากการดื่มสุรา แต่ยังไม่เคยเกิดผลรุนแรง จนกระทั่งครั้งนี้ที่เกิดร่วมกับภาวะเส้นเลือดในสมองแตก ทำให้อาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น คุณพ่อได้รับการดูแลในศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเป็นเวลาประมาณ 9 เดือน โดยมีการทำกายภาพบำบัดอย่างเข้มข้นอยู่ราว 6 เดือน แม้ท่านจะอดทน ไม่เคยบ่น และยังคงมองโลกในแง่ดีเสมอ แต่ร่างกายก็ไม่ตอบสนองดีนัก รวมถึงในช่วงหลัง อาการของพ่อเริ่มซับซ้อนมากขึ้น ทั้งการรับประทานอาหารไม่ได้ ต้องให้อาหารทางสายยาง การติดเชื้อในเป็นระยะ ทั้งในกระเพาะอาหารและกระแสเลือด รวมถึงภาวะอ่อนเพลียและแผลกดทับ

แม้จะได้รับการดูแลอย่างเต็มที่ แต่ครอบครัวเริ่มรู้สึกว่าคุณพ่ออาจไม่ได้มีความสุขกับการอยู่ในสถานพยาบาล อีกทั้งอาการโดยรวมมีแนวโน้มทรุดลงมากกว่าจะฟื้นตัว

ครอบครัวยอมรับว่า ในช่วงเวลานั้น การตัดสินใจให้คุณพ่ออยู่ในศูนย์ดูแล อาจไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดนัก แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ภายใต้ข้อจำกัดของสถานการณ์ในเวลานั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง คุณพ่อได้บอกความต้องการอย่างเรียบง่าย แต่ชัดเจนว่า
“อยากกลับบ้าน”

และนั่นคือจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่องราวทั้งหมด ครอบครัวได้รับคำแนะนำจากกัลยาณมิตร คือ พี่ประสาน อิงคนันท์ จากเพจ มนุษย์ต่างวัย ซึ่งได้แนะนำให้รู้จักกับทีม “เยือนเย็น” และ คุณหมออิศรางค์ พร้อมทีมงานที่เมตตา

การได้รู้จักทีมเยือนเย็น เปรียบเสมือนแสงสว่างในช่วงเวลาที่มืดที่สุดของครอบครัว เพราะไม่เพียงแต่ให้คำแนะนำทางการดูแล แต่ยังเติมเต็ม “ความมั่นใจ” ให้กับลูก ๆ ว่า การพาคุณพ่อกลับบ้านนั้น “เป็นไปได้จริง”

ก่อนหน้านั้น ครอบครัวไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถดูแลผู้ป่วยในสภาพนี้ที่บ้านได้ แต่ด้วยความเมตตา ความใส่ใจ และการดูแลอย่างใกล้ชิดจากคุณหมออิศรางค์และทีมงาน ทำให้ทุกอย่างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นและที่สำคัญที่สุด… ทำให้การตัดสินใจครั้งนี้ “ทันเวลา”

เพราะในความเป็นจริง คุณพ่ออยู่ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตแล้ว
หากไม่ได้พบกัลยาณมิตรที่ดี และไม่ได้รับการแนะนำให้รู้จักทีมเยือนเย็น ครอบครัวคงไม่มีโอกาสพาคุณพ่อกลับมาบ้านได้ด้วยกำลังของตัวเอง

บ้านสวน… สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำซึ่งกลายเป็นที่ที่คุณพ่อได้กลับมาใช้ลมหายใจสุดท้าย ท่ามกลางธรรมชาติ ต้นไม้ และความรักของลูกหลาน..

ทีมดูแลได้ช่วยวางแนวทางเพื่อให้คุณพ่อมีคุณภาพชีวิตที่ดีที่สุดในช่วงเวลาที่เหลือ โดยเน้นความสบาย ลดภาระของร่างกาย และเติมเต็มความสุขในแบบที่ท่านเป็น

เมื่อได้กลับมาอยู่บ้าน คุณพ่อดูผ่อนคลายขึ้น แม้จะรับประทานได้น้อย แต่ก็มีความสุขมากขึ้น อาการเหนื่อยลดลง และได้นอนพักอย่างสงบ

ลูก ๆ ได้ผลัดเปลี่ยนกันดูแลอย่างใกล้ชิด ได้ใช้เวลาที่มีค่าร่วมกันอย่างแท้จริง
ช่วงเวลานั้นไม่เพียงเป็นการดูแลผู้ป่วย
แต่เป็นช่วงเวลาที่หัวใจของทุกคนได้ “เชื่อมถึงกัน” อย่างลึกซึ้ง

ในคืนสุดท้ายของชีวิต อาการเหนื่อยของคุณพ่อเพิ่มขึ้น ลูกชายได้จับมือท่านไว้ พร้อมเปิดบทสวดมนต์ให้พ่อฟังตอนที่ท่านกำลังหมดลมหายใจในยามรุ่งสางนั้น..
คุณพ่อก็จากไปอย่างสงบ ที่บ้านของท่านเอง ไม่โดดเดี่ยว ไม่เจ็บปวด

และไม่ต้องจากไปในโรงพยาบาล
หลังจากนั้น ลูก ๆ เล่าว่า ใบหน้าของคุณพ่อยังคงสงบ ราวกับคนนอนหลับ ครอบครัวได้มีโอกาสกอด ลา และอยู่กับท่านอย่างเต็มที่

สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้เปลี่ยนแค่ “วิธีจากไป” ของคุณพ่อ แต่เปลี่ยน “หัวใจของคนที่ยังอยู่” ไปตลอดกาล
ประสบการณ์ครั้งนี้ ทำให้ครอบครัวได้เรียนรู้ว่าการดูแลผู้ป่วยระยะท้าย ไม่ได้มีความหมายแค่กับผู้จากไป
แต่จริงๆมีความหมายอย่างลึกซึ้งกับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่

มันทำให้หัวใจไม่ติดค้าง ไม่รู้สึกผิด
และเต็มไปด้วยความสงบ อบอุ่น และความซาบซึ้งใจ
แนวทางของทีมเยือนเย็น จึงไม่ใช่เพียงการดูแลทางการแพทย์
แต่เป็นการดูแล “หัวใจของมนุษย์”

ทั้งของคนที่กำลังจะจากไป
และของคนที่ยังอยู่ต่อ เป็นความงดงามที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด
แต่สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งในหัวใจ
และเป็นความหวัง…

ของทั้งผู้ที่อยากจากไปอย่างสงบ
และผู้ที่อยากส่งคนที่รักไปอย่างไม่ติดค้างในใจ
พวกเราขอขอบคุณพี่ประสาน คุณหมออิศรางค์และทีมเยือนเย็น รวมถึงป้าแดงจิตอาสา ที่ทำให้ครอบครัวของเราได้มีโอกาส “พาพ่อกลับบ้าน”
และได้ส่งท่านให้จากไปอย่างสงบตอนที่ได้อยู่กับลูกๆที่ท่านรักอย่างแท้จริง

#เยือนเย็น
#เยือนเย็นวิสาหกิจเพื่อสังคม
#การดูแลประคับประคอง
#palliativecare
#AdvanceCarePlan
#ตายดีที่บ้าน
#ตายดีที่ปรารถนา
#dyinginplace
#อยู่สบายตายสงบ
#จากไปอย่างงดงาม
#ดูแลวาระท้าย
#ชีวิตและความตาย
#ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า
#livingandleaving